Κάλεσμα

Προβολή κειμένου

Καλοκαίρι 2012,Μια Αναφορά Από Την Ελλάδα

 

Καλοκαίρι 2012,μια αναφορά από την Ελλάδα


1.Άφιξη στην Θεσσαλονίκη.Είναι 5 Ιουλίου και μόλις έφτασα στην Θεσσαλονίκη γεμάτος ερωτήσεις σχετικά με την πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα.Ο έμπιστος και γνώστης φίλος μου με συναντά στο αεροδρόμιο.Σε απόκριση στις ανυπόμονες ερωτήσεις μου αμέσως ξεκινάει την διήγηση του τι έχει συμβεί στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στην Θεσσαλονίκη τον τελευταίο χρόνο, καθώς οδηγάει προς την πόλη.

Λίγη από την ιστορία την γνώριζα από τις αναφορές των μέσων μαζικής ενημέρωσης και τις συζητήσεις μου με μέλη της οικογένειας στην Ελλάδα.Είναι η επίσημη οικονομική ιστορία.Τα έσοδα για τις περισσότερες οικογένειες της εργατικής τάξης μειώθηκαν κατά 40% ενώ οι τιμές (για βενζίνη και ηλεκτρισμό) αυξάνονται κατά 30% ή περισσότερο,οι παλιές φορολογίες ανεβαίνουν, νέοι φόροι επιβάλλονται κι η ανεργία είναι στα επίπεδα της Κατάθλιψης της δεκαετίας 1930.

Επιπλέον,ο φίλος μου περιέγραψε το κλασσικό σενάριο της διαρθρωτικής προσαρμογής,το κράτος αναγκάζει τους εργαζόμενους να πληρώσουν περισσότερα σε φόρους ενώ δεν πληρώνει τους δικούς του λογαριασμούς στους παρόχους και ανάδοχους έργου.Το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης για παράδειγμα,αρνείται (μέχρι νεωτέρας) να πληρώσει τους παρόχους του για εργασίες που έχουν ήδη γίνει και δεν πληρώνει εγκεκρίμενα έξοδα των εγκαταστάσεων.Αυτό με έφερε πίσω στην εποχή της Νιγηρίας στα μέσα της δεκαετίας 1980 όταν δούλευα ως καθηγητής φιλοσοφίας εκεί κατά την διάρκεια του πρώτου γύρου της διαρθρωτικής προσαρμογής!Ακολουθούσα το χαρτί μισθοδοσίας μου από γραφείο σε γραφείο ελπίζοντας να το πάρω κι εξαργυρώσω πριν απορριφθεί.

Αυτό είναι με δυσκολία ένα περιβάλλον για την δημιουργία “ανάπτυξης” αλλά μπορεί να είναι ένα περιβάλλον που προσελκύει επενδυτές που ψάχνουν ευκαιρίες... ή,τουλάχιστον,η κυβέρνηση φημολογείται να βρίσκεται στο χείλος του ξεπουλήματος των πάντων που τώρα δεσμεύεται να λειτουργεί,από σχολεία ως νοσοκομεία,τα μέσα μαζικής μεταφοράς και την παροχή νερού,αν μπορεί να βρει αγοραστή.

Όλα αυτά γίνονται με την φινέτσα μιας ομάδας ψυχολογικού πολέμου από το ΔΝΤ (εκπαιδευμένη να επιβάλει προγράμματα διαρθρωτικής προσαρμογής ανά τον κόσμο από τα μέσα της δεκαετίας του 1980).Το παρών σενάριο είναι πως στην αρχή ο πληθυσμός τρομοκρατείται (με μαζικές περικοπές που δείχνουν πως θα σε οδηγήσουν στην φτώχεια,ντροπή και απόλυτη καταστροφή),μετά υπάρχει μια στιγμή συγκράτησης,ώστε οι περικοπές να απορροφηθούν και να ομαλοποιηθούν λίγο (εξάλλου,συχνά υπάρχει λίγο επιπλέον,αδήλωτο εισόδημα που κυκλοφορεί στην οικογένεια,το οποίο μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε στιγμές έκτακτης ανάγκης),και,εν τω μεταξύ,να βρεθούν πιθανοί αποδιοπομπαίοι τράγοι και ρωγμές διαίρεσης ανάμεσα στις δυνητικά απειλητικές κοινωνικές δυνάμεις.

Η δημιουργία αποδιοπομπαίων τράγων κι η διαίρεση,είναι το κομμάτι της ιστορίας που ο φίλος μου λέει πως λείπει από την ιστορία της Ελλάδας από τους Financial Times και άλλα επίσημα μέσα ενημέρωσης.Χρειάζεται να αναφερθεί,καθώς εξηγεί γιατί υπήρξε τόσο μικρή αντίσταση στις περικοπές δαπανών,φορολογικές αυξήσεις και την γενική σιωπή από τον Φεβρουάριο και την πορεία προς τις δύο εκλογές (μετά από χρόνια αντίστασης που ενέπνευσαν τον κόσμο).Είναι μια ιστόρια της κρίσης από τους δρόμους της Ελλάδας και της συγκρότησης (ή καλύτερα, αποσυγκρότησης) της ελληνικής εργατικής τάξης.Η ιστορία από την άποψη του φίλου μου έχει δύο εστίες -Αθήνα και Θεσσαλονίκη- όπου η αριστερή αντίσταση στην διαρθρωτική προσαρμογή της Ελλάδας ήταν διαιρεμένη,αποδυναμωμένη και τρομαγμένη σε μια αμυντική θέση μετά από μια μακρά περίοδο (με αφετηρία τον Δεκέμβρη του 2008) που είχε κάποιον έλεγχο των δρόμων.

Η αθηναϊκή πλευρά της ιστορίας είναι ανησυχητική,αλλά προβλέψιμη.Όλοι ξέρουμε πως το κόμμα Χρυσή Αυγή,το οποίο ανοιχτά υποστηρίζει ναζιστικές πολιτικές “για ελληνικές συνθήκες”, είχε μια δραματική αύξηση σε ψήφους που έλαβε στις τελευταίες δύο εκλογές.Ενώ είχε λιγότερο από 1% (όπου 3% είναι το ελάχιστο απαιτούμενο για την κοινοβουλευτική εκπροσώπιση) των ψήφων πριν τις εκλογές,τώρα έχει περισσότερο από 7%.Αυτό ήταν ένα μεγάλο εκλογικό χτύπημα, αλλά ακόμα είναι ένα μικρό κόμμα.Ωστόσο,ο φίλος μου επεσήμανε πως το 50% της ελληνικής αστυνομίας ψήφισε την Χρυσή Αυγή,δηλαδή,από την άποψη του κατασταλτικού βραχίονα του κράτους,η ναζιστική προσέγγιση στην κοινωνία και οικονομία είναι η δικιά του πολιτική.Αυτή η κατάσταση,φυσικά,ανοίγει πολλές θέες τρόμου,ειδικά για τους επίσημους στόχους της ναζιστικής πολιτικής,τους μετανάστες.Οι μετανάστες,σύμφωνα με την Χρυσή Αυγή,είναι κάπως κομμάτι ενός τεράστιου σχεδίου ξένων τραπεζιτών (με τους Έλληνες πολιτικούς ως τους προδότες συνένοχους) για την καταστροφή της Ελλάδας και για να πάρουν στην κατοχή τους τον πλούτο της.Αυτή η σύγχρονη ελληνική παραλλαγή του παλιού ναζιστικού μύθου για την διεθνή συνομωσία τραπεζιτών (με το εβραϊκό κομμάτι διεγραμμένο δημοσίως προς το παρών) διασταυρώνεται με την νέα κοινωνικής κίνησης πρακτική του ισχυρισμού πως “προστατεύει τους αληθινούς Έλληνες” από τις “καταπατήσεις” των μεταναστών (π.χ.,με το να πηγαίνουν σε νοσοκομεία και να εκφοβίζουν μετανάστες ασθενείς ή να πηγαίνουν σε σχολεία και να τρομοκρατούν παιδιά μεταναστών).Αυτή η “Casa Pound” τακτική (που έρχεται από την πρόσφατη στροφή φασιστικών ομάδων στην Ιταλία να ανοίξουν κοινωνικά κέντρα για να ανταγωνιστούν αυτά της αριστεράς) πραγματοποείται στην Αθήνα με μεγάλη προσπάθεια.Υπάρχουν πολλές γειτονιές μεταναστών που οι κάτοικοι φοβούνται να κυκλοφορήσουν το βράδυ από τον φόβο να δεχτούν επίθεση.

Ο φίλος μου είπε πως η εκλογική αριστερά πίστευε πως θα ήταν επαρκές να πάρουν θέση ενάντια στην Τρόικα -το ΔΝΤ,την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (και τώρα την Παγκόσμια Τράπεζα η οποία θα καθυστούσε περισσότερο βάρος από την Τρόικα)- για να κερδίσουν κρατική εξουσία.Αλλά σαφώς μια τέτοια προσέγγιση δεν κατέστησε ακίνδυνα τα ρατσιστικά και αντιμεταναστευτικά αισθήματα που κυκλοφορούσαν και ενισχύονταν στο ελληνικό προλεταριάτο τα τελευταία χρόνια.Οι εκλογικοί αριστεροί,αν και φυσικά δεν ανέχοταν αντιμεταναστευτικά πογκρόμ,σκέφτηκαν πως καλύτερα να κρατήσουν ένα χαμηλό προφίλ στο θέμα στο συμφέρον μιας “μεγαλύτερης ενότητας” που σχηματιζόταν κατά την διάρκεια της πάλης ενάντια στις πολιτικές λιτότητας από μία ολοένα και πιο αυταρχική Ευρωπαϊκή Ένωση.

Στην πραγματικότητα,η στρατηγική της εκλογικής αριστεράς σε σχέση με την άνοδο των ανοιχτά φιλοναζιστικών πολιτικών στην Ελλάδα απέτυχε ξανά και ξανά.Έτσι,όταν ξεκίνησε να φαίνεται πως το κόμμα Χρυσή Αυγή θα έχει μια καλύτερη από την αναμενόμενη παρουσία στις πρώτες εκλογές,ένας αριθμός από σοσιαλιστές πολιτικούς προειδοποίησαν σοβαρά ενάντια σ'αυτήν την εξέλιξη και κάλεσαν την ελληνική κοινωνία να απορρίψει το κόμμα στις εκλογές.Αυτή η επίκληση φαίνεται μόνο να έφερε περισσότερους ψηφοφόρους στην Χρυσή Αυγή επειδή,πιθανόν, να συμπεριφέροταν σύμφωνα με την παροιμία “ο εχθρός (η Χρυσή Αυγή) του εχθρού μου (ΠΑΣΟΚ) είναι φίλος μου”.Παρομοίως,μετά από μία διάσημη τώρα τηλεοπτική εκπομπή όπου ένας υποστηρικτής της Χρυσής Αυγής χτυπάει μία ηλικιωμένη γυναίκα δημοσιογράφο,μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος,μπροστά στις κάμερες,το ΚΚΕ καλεί τους Έλληνες ψηφοφόρους να στραφούν εναντίον ενός κόμματος που αντιπροσωπεύεται από τέτοιους κακοποιούς.Τα αποτελέσματα των δεύτερων εκλογών δείχνουν πως οι εκκλήσεις αυτές δεν καρποφόρησαν,και τελικά το ΚΚΕ κατέληξε με περίπου 4% των ψήφων ενώ η Χρυσή Αυγή είχε σχεδόν διπλάσιο (περισσότερο από 7%).

Στα μέσα των προεκλογικών εκστρατειών την άνοιξη του 2012,βίαιες επιθέσεις σε γειτονιές μεταναστών συνέχισαν χωρίς αντίσταση είτε απο το ελληνικό κράτος είτε τα κοινωνικά κινήματα (με λίγες εξαιρέσεις).Πράγματι,ενώ Πακιστανοί και Μπαγκλαντεζιανοί δέχονταν τις περισσότερες επιθέσεις.Αλλά ακόμα και Αιγύπτιοι (που ήταν ψαράδες με εξειδικευμένο νομικό καθεστώς στην Ελλάδα για δεκαετίες) βρήκαν τους εαυτούς τους,προς έκπληξή τους,αποδέκτες ρατσιστικής βίας. Μόνο τα πιο επιθετικά και καλά οργανωμένα στοιχεία του μεταναστευτικού πληθυσμού μπορέσαν να αμυνθούνε,αλλά με την συνέπεια πως αυτό οδήγησε σε μια εσωτερική διάσπαση της ευρύτερης κοινότητας μεταναστών,με την στάση “σώστε ότι μπορείτε μόνοι σας” να κυριαρχεί.

Δεν υπάρχει τίποτα μυστήριο σχετικά με την δύναμη των ρατσιστικών στοιχείων που επίσημα αντιπροσωπεύει το κόμμα Χρυσή Αυγή.Αυτή βέβαια,βαζίζεται πρώτα,και κυρίως,στην συνενοχή της αστυνομίας που κάνει τα στραβά μάτια όταν γίνονται επιθέσεις εναντίον μεταναστών. Πράγματι,η στατιστική σχετικά με την εκλογική προτίμηση της πλειοψηφίας των αστυνομικών που αναφέρονται παραπάνω,υπαινίσεται πως υπάρχει αφθονία επικοινωνίας και συνεργασίας μεταξύ των ρατσιστών μιλιταντιστών και το επίσημο κράτος.Δεν είναι υπερβολή να πούμε πως βλέπουμε την συγκρότηση ενός παραστρατιωτικού οργανισμού που επεκτείνει το κρατικό “μονοπώλιο της βίας” πολύ πέρα από τα επίσημα όρια.Τέτοιοι “θεσμοί”,φυσικά,έχουν αποδειχθεί ουσιώδεις στην εκτέλεση των πολιτικών διαρθρωτικής προσαρμογής παγκοσμίως.

Έτσι,παρόλο που η αριστερή συμμαχία,το κόμμα ΣΥΡΙΖΑ,είχε μια ακόμα μεγαλύτερη εκλογική επιτυχία από την Χρυσή Αυγή (πηδώντας σε μερικά χρόνια από αμελητέα θέση στο να γίνει το κύριο κόμμα της αντιπολίτευσης στο κοινοβούλιο με 28% των ψήφων),αυτή η εκλογική επιτυχία μπορεί να διαλυθεί σαν πύργος από ψηφοδέλτια στις επόμενες εκλογές,ενώ οι ρατσιστές χτίζουν επί τόπου αξιωματικούς και μια πραγματική διείσδυση στις προλεταριακές κοινότητες με την κάλυψη της αστυνομίας.Ο φίλος μου προειδοποιεί πως αν δεν υπάρξει απάντηση “επί τόπου” από την αριστερά,κοινοβουλευτική ή μη,μια ακόμα πιο θανάσιμη καταστροφή γνέφει.

Η δεύτερη πηγή της δύναμης της ρατσιστικής δεξιάς είναι η σύνδεσή της με τον κόσμο του εγκλήματος (από το εμπόριο ναρκωτικών ως την μαστροπεία έως την εμπορία ανθρώπων μεταναστών) που της δίνει πρόσβαση σε έτοιμο και “μάυρο” χρήμα.Για τον ρατσιστή δεν βρίσκεται ποτέ σε απώλεια να “δουλεύει μαζί” ενώ εκμεταλλεύεται τους “κατώτερους” όσο αναγνωρίζονται να είναι κατώτεροι,δηλαδή ως μηδαμινοί έμποροι ναρκωτικών και/ή εξαρτημένοι,ως πόρνες,ως αδήλωτοι εργάτες.Για παράδειγμα,είναι γνωστό πως αριθμός υποστηρικτών της ρατσιστικής δεξιάς εμπλέκονται σε μετακινήσεις μεταναστών από την Τουρκία στην Ελλάδα και από την Ελλάδα στην Ιταλία (το κόστος για την πρώτη υπηρεσία είναι 400 ευρώ και για την τελευταία 4000 ευρώ).Έτσι οι επιθέσεις στους μετανάστες στην Ελλάδα ασκεί αυξημένη πίεση σε αυτούς αν φύγουν από αυτή όσο το δυνατόν συντομότερα και να καταλήξουν με το βαρύ τίμημα της εισαγωγής στην Ιταλία και πέρα.Το ένα τμήμα του μεταναστευτικού κύκλου ταιριάζει με το άλλο αρκετά επιδέξια.

Το σύνθετο μείγμα αστυνομίας,ρατσιστών και εγκληματικότητας δημιουργεί μια μεγάλη δύναμη επί τόπου και μπορεί να γίνει μια καθοριστική δύναμη κατά την διάρκεια επείγουσας κατάστασης (κοινωνική,πολιτικη και/ή οικονομική).Αλλά τα χαρακτηριστικά αυτού του συνδυασμού δεν είναι τίποτα καινούριο.Τα βρίσκουμε το 1848-1851 στο Παρίσι και την δεκαετία του 1920 στην Γερμανία,οπότε δεν θα πρέπει να εκπλαγούμε που εμφανίζονται στην Ελλάδα,συγκεκριμένα στην Αθήνα,στα μέσα της κρίσης.

Ο φίλος μου σημειώνει,ωστόσο,πως υπάρχει μια πτυχή του παρώντος που έχει άλλους προκάτοχους: την προ-1917 Ρωσία,από την εμφάνιση των αυτοαποκαλούμενων “μηδενιστών αναρχικών”.Σύμφωνα με τον φίλο μου,αυτοί οι αναρχικοί πήραν ως άμεσους αντιπάλους,όχι τα σύμβολα ή τα όργανα του κράτους,αλλό αυτούς που χαρακτηρίζονται ως “κοινωνικοί αναρχικοί”.Η υποτιθέμενη δικαιολογία είναι πως οι “ρεφορμιστές” (δηλαδή,οι “κοινωνικοί αναρχικοί”) σταματάνε τους πάντες από το να συνειδητοποιήσουν πως η πραγματική μάχη της περιόδου πρέπει να καθοριστεί τόσο από την θέληση της χρήσης βίας όσο κάθε τεχνολογία.Αυτές οι πεποιθήσεις, σύμφωνα με ορισμένους,οδήγησαν σε “πόλεμο ανάμεσα στους αντιστασιακούς” στους ελληνικούς δρόμους,ειδικά στην Θεσσαλονίκη.

Αυτή η διαίρεση ανάμεσα στους αναρχικούς έδωσε στην αστυνομία την ευκαρία να χρησιμοποιήσει μια νέα τακτική.Αποφάσισε να προσδιορίσει τις παρατάξεις ως δύο ξεχωριστές εγκληματικές οργανώσεις που μάχονται για την περιοχή της Θεσσαλονίκης.Στην βάση αυτής της νομικής υπόθεσης η αστυνομία πρόσφατα συνέλαβε 18 από κάθε πλευρά,αλλά τους απελευθέρωσε ύστερα από μερικές μέρες κράτησης.Τα πολιτικά μάτια της πόλης και πέρα,ψάχνουν προσεκτικά να δούνε αν η αστυνομία εφηύρε μια αποτελεσματική τακτική να ακινητοποιεί μερικές από τις πιο ισχυρές δυνάμεις που θα μπορούσαν παρατάσσονται ενάντια στο προηγούμενο Μνημόνιο λιτότητας με την Τρόικα και τις μελλοντικές περικοπές στις κοινωνικές δαπάνες.

Η αιτία αυτής της κατάστασης είναι άγνωστη προς το παρών,παρόλο που έγινε η πηγή πολλών αλληλοκατηγοριών και δημόσιως συζητήσεων σε εξωκοινοβουλευτικούς κύκλους στην Ελλάδα.Θα μπορούσε να είναι προϊόν μιας τακτικής από τον σάκκο των “βρώμικων κόλπων” που βρίσκονται τώρα στην χρήση της αστυνομίας παγκοσμίως;Θα μπορούσε,φυσικά,ή θα μπορούσε πάλι να είναι γνήσια απόφυση αυτής της εποχής της απελπισίας και ματαιότητας για κάποιους νέους Έλληνες που τους υποσχέθηκαν τόσα πολλά ως πολίτες μιας “νέας μετά-Ψυχρού Πολέμου Ευρώπης” και τώρα έγιναν η άκρη εξευτελιστικών ρατσιστικών ανεκδότων που προέρχονται από την βόρεια Ευρώπη.Πως μπορεί κάποιος άνετα να κάνει στην άκρη μηδενιστικά αισθήματα -ας τα καταστρέψουμε όλα!- εκτός κι αν απευθυνθεί στους πολλούς που αρνούνται να αντιμετωπίζονται ως παράπλευρες απώλειες μιας δράσης που βάζει τέτοια αισθήματα σε δράση;

Στην βάση της εξιστόρησης του φίλου μου,συμπεραίνω πως η ανάλυση των “μεγάλων” ερωτημάτων της πολιτικής οικονομίας -π.χ. αν η παραμονή στην ευρωζώνη είναι πλεονέκτημα για την ελληνική εργατική τάξη (μετανάστες ειδικά περιλαμβάνονται);- εξαρτάται από τις δυνάμεις στο πεδίο,περιλαμβάνοντας την ταξική ενότητα (ή την έλλειψή της).Έτσι,αυτά τα ζητήματα καβαλάνε στην πλάτη ενός πεδίου δυνάμεων που εμφανίζονται ως τα προστατεύομενα απ'την αστυνομία, ναζιστικού τύπου πογκρόμ μεταναστών και “ένας πόλεμος μεταξύ (αναρχικών) αντιστασιακών”. Τα πογκρόμ κι ο “πόλεμος” θα έχουν επίπτωση σε κάθε προσπάθεια σχεδιασμού μιας αντικαπιταλιστικής κατεύθυνσης εξόδου από την κρίση.Οπότε παροτρύνω τους αναγνώστες αυτής της αναφοράς να ρίξουν μια νηφάλια και κρύα ματιά στις διαδικασίες στους δρόμους και στις δικαστικές αίθουσες της Ελλάδας τους ερχόμενους μήνες καθώς η κρίση βαθαίνει.

 

2.Συζήτηση με συντρόφους στην Αθήνα

Έφτασα στην Αθήνα στις 11 Ιουλίου και έμεινα για μια εβδομάδα συνομιλώντας και παίρνοντας συνεντεύξεις από συντρόφους στην πόλη.Έστησα μια συνολική εικόνα της κρίσης που είχε πολλά κοινά στοιχεία με αυτά των Θεσαλλονικιώτη φίλου μου,ωστόσο υπήρχαν σημαντικές επιπρόσθετες ιδέες και οπτικές που θα αποδειχτούν χρήσιμες.

Το πρώτο πράγμα που ρώτησα ήταν η αντίσταση στα μέτρα λιτότητας/διαρθρωτικής προσαρμογής.Οι σύντροφοι έδωσαν το παράδειγμα της πολλαπλής αντίστασης σε ένα διαβολικό φορολογικό τέχνασμα που αναπτύχθηκε από την ελληνική κυβέρνηση στην απεγνωσμένη της προσπάθεια να ικανοποιήσει τους όρους των μνημονίων.Το τέχνασμα ήταν να προσδέσουν έναν φόρο στον ήδη αυξημένο λογαριασμό ηλεκτρισμού.Έτσι,αν δεν πληρώσεις τον φόρο,σου κοβουν το ηλεκτρικό ρεύμα,ακόμα κι αν πλήρωσες το τμήμα του ηλεκτρισμού του συνολικού λογαριασμού!Αυτό δεν ήταν μια κενή απειλή.Παρόλο που ένα τέτοιο μέτρο δεν εφαρμόστηκε ακόμα μαζικά,όλοι φαίνοταν να γνωρίζουν μεμονωμένες περιπτώσεις.Το τέχνασμα αυτό παρήγαγε τεράστια οργή σε περισσότερες από σαράντα συνελεύσεις γειτονιών στην Αθηναϊκή μητροπολιτική περιοχή όπως και σε όλη την χώρα.

Αυτό οδήγησε σε τόσο νομικές όσο και έκνομες αντιδράσεις.Σχετικά με τις τελευταίες,σε μια γειτονιά υπήρξαν περίπου 2000 οικογένειες που αρνήθηκαν να πληρώσουν τον φόρο (σε περιοχή που αποτελείται περίπου από 50000 οικογένειες) ενώ σε όλη την χώρα υπήρχε ποσοστό άρνησης εως 35%.Το ποικίλο ποσοστό άρνησης ήταν,φυσικά,λόγω της μνήμης των εμπειριών της πάλης και το επίπεδο της υποστήριξης που μπορεί να βασιστεί στην κάθε γειτονιά.Αυτό φάνηκε σε γειτονιές που παραδοσιακά ψηφίζαν για το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος (ΚΚΕ) όπως η Ικαρία.Το ΚΚΕ μαζί με δεκάδες άλλους αριστερούς και αναρχικούς στήριξαν την μη συμμόρφωση με το υβρίδιο φόρου/λογαριασμού ηλεκτρισμού και τα μέλη τους βοήθησαν την οργάνωση ομάδων ηλεκτρολόγων για την επανασύνδεση ρεύματος σε ανθρώπους που τους κόπηκε η παροχή ηλεκτρισμού λόγω της άρνησής του να πληρώσουν το φορολογικό μέρος του λογαριασμού τους.

Υπήρξε ακόμα και νομική απάντηση στα δικαστήρια (που περιελάμβανε σε πολλά σημεία και την βοήθεια των δημοτικών αρχών).Οι δικηγόροι υποστήριξαν τους αρνητές πως το υβρίδιο φόρου/λογαριασμού ηλεκτρισμού ήταν αντισυνταγματικό και πως η εταιρία ηλεκτρισμού δεν είχε δικαίωμα να κόψει την παροχή ηλεκτρισμού σε κάποιον αν είχε πλήρωσει τον λογαριασμό για τον ηλεκτρισμό.Ήταν άσχετο αν πλήρωσαν τον φόρο.Αυτό οδήγησε σε μια απόφαση από το εφετείο που στήριξε τους αρνητές,δηλαδή η εταιρία ηλεκτρισμού δεν μπορούσε να κόψει την παροχή ηλεκτρισμού ενός πελάτη που είχε πληρώσει τον λογαριασμό,ακόμα κι αν δεν είχε πληρώσει το τμήμα του φόρου.Το δικαστήριο αποφάσισε πως η εφορία πρέπει να μαζέψει τον φόρο χωρίς αυτό το λογιστικό τέχνασμα που κυριολεκτικά κρατούσε ένα όπλο στραμμένο στο κεφάλι του φορολογούμενου.

Φυσικά,αυτό το αποτέλεσμα αναστάτωσε την κυβέρνηση.Σε απάντηση,υπάρχει αυξημένη πίεση για την ιδιωτικοποίηση της ηλεκτρικής εταιρίας και το άνοιγμα της Ελλαδάς σε όλα τα είδη οικολογικά και οικονομικά αμφισβητήσιμων συστημάτων σχετικά με την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας.Σε κυνερβητικούς κύκλους,αντί ο νεοφιλελευθερισμός να θεωρείται η αιτία της κρίσης,ο νεοφιλελευθερισμός (με όλη την ιδιωτικοποίηση κρατικών και κοινών πόρων που συνεπάγεται) αποκαλείται ως η λύση της κρίσης!Αυτή η “λύση” δεν γίνεται αποδεκτή από την πλειοψηφία του πληθυσμού,οι οποίοι ψάχνουν για άλλες διεξόδους από την κρίση από αυτές που προσφέρονται από την νέα κυβέρνηση συνασπισμού Νέας Δημοκρατίας με το ΠΑΣΟΚ και την Δημοκρατική Αριστερά.

Αναπόφευκτα,κάποιοι είναι απεγνωσμένοι να αποφύγουν να κατηγορήσουν το καπιταλιστικό σύστημα για την κρίση και να μην το δουν ως απειλή στον βιοπορισμό τους (και τις ζωές τους).Αντίθετα,βλέπουν την κρίση σαν μια συνωμοσία διεθνών τραπεζιτών (όχι ακόμα ανοιχτά προσδιορισμένοι ως Εβραίοι) χρησιμοποιώντας μετανάστες για να καταστρέψουν τον καθαρό (και φυλετικά ανώτερο) ελληνικό πολιτισμό και πλούτο.Το πρόγραμμα τους δεν είναι εθνικοσοσιαλιστικό,με την έννοια πως απορρίπτουν τον “σοσιαλισμό” (δηλαδή,την συνδιαχείριση της οικονομίας από το κράτος και το μεγάλο κεφάλαιο).Αν μη τι άλλο,το οικονομικό τους πρόγραμμα είναι μια μορφή “εθνικού νεοφιλελευθερισμού”.Καλούν για έξοδο από την ευρωζώνη και απέλαση των μεταναστών (κυρίως των Αφρικανών και Μεσοανατολιτών) ή την αποστολή τους σε στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας.Στην πράξη,πραγματοποιούν πογκρόμ κατά των μεταναστών,κι επιθέσεις σε αναρχικούς και ακόμα κι ενάντια σε μέλη του ΚΚΕ σε όλη την Αθήνα με οπλισμένες συμμορίες (φέρνοντας στον νου την παραστρατιωτική “Freikorps” στην μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο πόλεμο εποχή).Αυτές οι συμμορίες περιλαμβάνουν Έλληνες,Έλληνες Πόντιους (από την βόρεια Μαύρη Θάλασσα) και,ναι,ακόμα και μερικούς Αλβανούς!Φυσικά,αυτές οι συμμορίες λειτουργούν με την ενεργή συνενοχή της αστυνομίας.

Η πολιτική έκφραση αυτών των θέσεων και πράξεων είναι η Χρυσή Αυγή που περιέγραψα στο προηγούμενο μέρος.Αλλά οι Αθηναίοι σύντροφοί μου σημειώνουν πως μερικά από τα θεμέλια για την εμφάνιση της Χρυσής Αυγής στην επίσημη κοινοβουλευτική πολιτική σκηνή οφείλεται σε τουλάχιστον δύο εξελίξεις.

Πρώτον,ένα γενικευμένο αντιμεταναστευτικό αίσθημα στηριζόταν από το ΠΑΣΟΚ όταν ήταν στην εξουσία.Για παράδειγμα,ο σοσιαλιστής υπουργός υγείας στην προσωρινή κυβέρνηση συνεχώς κατηγορούσε την ύπαρξη του HIV και άλλων ασθενείων στην Ελλάδα στους μετανάστες (και συγκεκριμένα στις μετανάστριες πόρνες) και στις “βρώμικες” συνήθειές τους,δείχνοντας διαρκώς φωτογραφίες μεταναστών που ήταν άστεγοι και/ή ναρκωμανείς στους δρόμους της Αθήνας.Σε αυτό το σημείο ήταν που ξεκίνησε μια καμπάνια ενάντια σε κατά ισχυρισμόν οροθετική νεαρή μετανάστρια πόρνη,η οποία καμπάνια περιελάμβανε την δημοσίευση φωτογραφιών της σε όλα τα media.Αναπόφευκτα,αυτή η καμπάνια διευρύνθηκε και σε κάποιες Ελληνίδες κατα ισχυρισμόν οροθετικές πόρνες.

Οι σύντροφοί μου ισχυρίζονται πως το δεύτερο στήργιμα της Χρυσής Αυγής προήλθε από την πολιτική θέση της αριστεράς που συμμετείχε στο κίνημα της πλατείας Συντάγματος το καλοκαίρι του 2011 (όπου εκατοντάδες συχνά κατασκηνώνανε και χιλιάδες συγκεντρώνονταν τα βράδυα στην πλατεία μπροστά από το κοινοβούλιο).Αυτές οι οργανώσεις ήταν όλες προσηλωμένες σε ένα είδος πατριωτικού αριστερού κεϋνσιανισμού.Έτσι,όταν η πηγή της κρίσης χρέους και το ζήτημα του ευρώ μετατράπηκαν σε “ελληνικά” ζητήματα από τις δεξιές ομάδες που εμφανίστηκαν εκεί,δεν μπορούσαν επαρκώς να αμφισβητηθούν από την αριστερά καθώς μοιράζοταν τις εθνικές υποθέσεις. Έτσι,το ευρώ και το χρέος δεν μπόρεσαν να κατανοηθούν ως ταξικά ζητήματα,δηλαδή σαν επιθέσεις στην εργατική τάξη όχι μόνο στην Ελλάδα,αλλά σε όλη την Ευρώπη.Επειδή η κρίση ήταν κατανοητή από τις μάζες ως μια επίθεση στους Έλληνες και στο ελληνικό έθνος,με τους πολιτικούς της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ να αποκαλούντε “προδότες” αντί για αυτό που πραγματικά είναι -πιστοί υπηρέτες του συλλογικού καπιταλισμού- η ρητορικής της Χρυσής Αυγής αντήχησε πολύ πιο δυναμικά από ότι θα έπρεπε.Αυτό,σύμφωνα με τους Αθηναίους συντρόφους μου,έθεσε την ΄βαση για την παρουσία της στο κοινοβούλιο το 2012.

 

***

 

Αυτές είναι οι σημειώσεις μου από τις συζητήσεις με συντρόφους στην Θεσσαλονίκη και Αθήνα τον Ιούλιο του 2012.Δίνουν μια αίσθηση του σκεπτικού ορισμένων ανθρώπων που εμπιστεύομαι την κρίση τους στον ελληνικό εξωκοινοβουλευτικό χώρο κατά την διάρκεια μιας περιόδου που η πάλη δεν εκφράζετε από μαζικές αντιπαραθέσεις μεταξύ διαδηλωτών και αστυνομίας όπως συχνά είδαμε ανάμεσα στον Δεκέμβρη του 2008 και την άνοιξη του 2012.Φυσικά,δεν συμφωνώ απαραίτητα με όλες τις απόψεις που παρουσιάζονται εδώ.Η δικιά μου κατανόηση της κατάστασης στην Ελλάδα σήμερα μπορεί να βρεθεί στην ακόλουθη εισήγηση από τις ομιλίες που έδωσα στην Θεσσαλονίκη και τα Γιάννενα στις 16 και 17 Ιουλίου αυτού του χρόνου.

 

3.Εισήγηση από ομιλίες

 

Σταματώντας Το Πείραμα

 

Από τον George Caffentzis

 

  • Ποιος θα απελευθερώσει τους οφειλέτες από την δουλεία τους;

  • Μόνοι οφειλέτες μπορούν να απελευθερώσουν οφειλέτες από την δουλεία τους.

  • Μοτιβό στο ποιήμα του BrechtNone or All”

 

Κάτι γίνεται στην Ελλάδα το καλοκαίρι του 2012 που είναι πρωτοφανές.Σε μια τόση μικρή χώρα εκατομμύρια άνθρωποι μένουν άγρυπνοι την νύχτα ανησυχώντας πως αυτοί κι οι οικογένειές τους θα τραφούν,ζεσταθούν ή θα έχουν ένα νοσοκομείο να πάνε σε μια επείγουσα ανάγκη τον επόμενο χρόνο.Αυτό γίνεται λόγω ενός πειράματος που τρέχει από τους αξιωματούχους στα υψηλότερα οικονομικά και πολιτικά κλιμάκια της Ευρώπης και διεθνής χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς όπως το ΔΝΤ κι η Παγκόσμια Τράπεζα.Δοκιμάζουν τους Έλληνες για να εξακριβώσουν ποια είναι:


*
τα κατώτερα φυσιολογικά όρια μισθών και συντάξεων σε μια σύγχρονη ευρωπαϊκή χώρα,

 

*η ανώτατη ποσότητα κρατικών υπόγειων φυσικών πόρων,γης,θάλασσας,σιδηρόδρομου, νοσοκομείων που μπορούν να πωληθούν το συντομότερο,

 

*η μέγιση αύξηση στο μέγεθος και ποικιλία των φόρων,

 

...χωρίς την πρόκληση επανάστασης ή εμφύλιου πολέμου.

 

Αυτό είναι ένα πείραμα που οι φίλοι μας για τα δικαιώματα των ζώων θα αποκαλούσαν “σκληρά και απάνθρωπα”.Θα το θεωρούσαν ηθικό τους καθήκον να το σταματήσουν αν το πείραμα περιελάμβανε γάτες και σκύλους.Οι εργάτες,ειδικά οι Ιταλοί και Ισπανοί εργάτες,πρέπει να ενωθούν με τους Έλληνες στο να βάλουν ένα τέρμα σε αυτό το πανευρωπαϊκό πείραμα,για το οποίο είναι κι αυτοί πειραματικά υποκείμενα,όπως θα έπρεπε να ξέρουν.Ωστώσο,παρότι Μέρκελ,Μόντι, Σαμαράς και Ραχόι συνεδριάζουν σχεδόν καθημερινά για να σχεδιάσουν τα αποτελέσματα του πειράματος και να ετοιμαστούν για το επόμενο βήμα,δεν υπάρχουν συνεχείς από κοινού συναντήσεις ή συνελεύσεις εργατικών συνδικάτων,κοινωνικών κινημάτων κι οργανώσεις οφειλετών με αντι-σχέδια και στρατηγικές.Αυτή η έλλειψη συντονισμού και αλληλεγγύης δημιουργεί ένα αποφασιστικό μειονέκτημα στον αγώνα γύρω από το χρέος.

 

  • Σε αυτή την εκδήλωση για την κρίση θα απαντήσω τα ακόλουθα ερωτήματα προκειμένου να σκεφτούμε πιο καθαρά την ανάγκη για συντονισμό.Πιστεύω ότι αυτή η κρίση δεν είναι μια απλή κρίση υπερπαραγωγής ή δυσαναλογίας των κλάδων που είναι το παράγωγο της κανονικής λειτουργίας της καπιταλιστικής μηχανής και θα περάσει,αλλά ότι είναι ένα σχεδιασμένο πείραμα της καπιταλιστικής μηχανής (της οποίας το τέλος είναι η πρωταρχική συσσώρευση ενός νέου τύπου ανθρώπου)





*Γιατί γίνεται αυτό το πείραμα;



**Πως μπορεί να γίνει;



***Τι μπορεί να γίνει για να σταματήσει;



****Τι θα γίνει αν δεν σταματήσει;





*Αυτό το πείραμα γίνεται επειδή ο τελευταίος αιώνας της κοινωνικής και ταξικής πάλης στην Ευρώπη έκανε τον βαθμό εκμετάλλευσης και κέρδους πολύ χαμηλό για τους καπιταλιστές στην Ευρωπή του 21ου αιώνα.Η εισαγωγή του ευρώ πριν μια δεκαετία ήταν ένα αποτυχημένο πείραμα που στόχευε στην αύξηση της κερδοφορίας του ευρωπαϊκού κεφαλαίου (δηλαδή,κεφαλαίου απασχολούμενου στην Ευρώπη).Υπήρξε μια σοβαρή απογοήτευση για τους καπιταλιστές.Η χειραγώγιση νομίσματος και η περικοπή στο “κόστος των συναλλαγών” που επέτρεπε το ευρώ δεν ήταν δυνατό να ανταγωνιστεί τις δομές που εργάτες με πολλές απεργίες,διαδηλώσεις και τελικά πόλεμο έχτισαν για να κάνουν τις ζωές τους ασφαλέστερες,λιγότερο ριψοκίνδυνες και μεγαλύτερες (και να κόψουν τα κέρδη των αφεντικών τους).

Για την επιβίωση του ευρωπαϊκού καπιταλισμού σε αυτή την περίοδο παγκοσμιοποίησης,οι μισθοί έπρεπε να μειωθούν,η δημόσια περιουσία,αντί να γίνει κοινή,έπρεπε να ιδιωτικοποιηθεί και ότι πλούτο οι εργάτες συσσώρευσαν για να ανταπεξέλθουν σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης πρέπει να φορολογηθούν για να πληρωθεί το εθνικό χρέος που δημιουργήθηκε για την αποφυγή της χρεωκοπίας τραπεζών!Έργατες όλων των τύπων,βιομηχανικοί και υπηρεσιών,ειδικευμένοι και ανειδίκευτοι,με ή χωρίς χαρτιά,χειρωνάκτες ή γνωστικοί πρέπει να περιορίσουν τις απαιτήσεις τους και να δεχτούν τα ελάχιστα (λέγοντας κι ευχαριστώ!).Το πείραμα της κρίσης είναι μια απεγνωσμένη κίνηση απ'την πλευρά των καπιταλιστών,φυσικά,αλλά η επιτυχία του εξαρτάται στην μεταχείριση κάθε χώρας και εργατικής τάξης ξεχωριστά και κρατώντας τες διαχωρισμενες όσο περισσότερο γίνεται.



**Συχνά,βλέποντας τις συνόδους κορυφής της “Τρόικας” στις Βρυξέλες (όπου τα μέλη του ΔΝΤ, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της Ευρωπαϊκης Κεντρικής Τράπεζας συνεδριάζουν) έχει κανείς την αίσθηση ότι είναι χορογραφημένα.Αυτή η αίσθηση δεν είναι λανθασμένη,επειδή έχουν προηγηθεί πολλές διαρθρωτικές προσαρμογές,ξεκινώντας στον πρώην αποικιοκρατούμενο κόσμο από τις αρχές της δεκαετίας του 1980.Με τα προγράμματα διαρθρωτικής προσαρμογής εννοώ τα προγράμματα αυτά (συνήθως αποκαλούμενα “όροι αποπληρωμής”) που επιβάλλονται σε κυβερνήσεις ώστε να πληρούν τις προϋποθέσεις για την χορήγηση δανείων από κάποιους διεθνείς χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς.Αυτά τα προγράμματα συνήθως περιλαμβάνουν μαζικές απολύσεις δημόσιων υπαλλήλων,την ιδιωτικοποίηση δημόσιας περιουσίας και την περικοπή των δημόσιων επενδύσεων (υγεία,παιδεία,κοινωνική πρόνοια) στην αναπαραγωγή της εργατικής τάξης. Κοινωνικοί επιστήμονες από το ΔΝΤ και την Διεθνή Τράπεζα έχουν μελετήσει μια πλατιά ποικιλία προγραμμάτων διαρθρωτικών προσαρμογών που επιβλήθηκαν σε δεκάδες χώρες στις δεκαετίες του 1980-1990.Πράγματι,στα τέλη της δεκαετίας του 1990 οι πειραματιζόμενοι αποφάσισαν πως το ίδιο το όνομα ¨διαρθρωτική προσαρμογή” ήταν τόσο μισητό στους ανθρώπους κατα μήκος του “προσαρμοσμένου” κόσμου που άλλαξαν το όνομα του προγράμματος σε “έγγραφα στρατηγικής για την μείωση της φτώχειας” (PRSP).Αυτά τα “έγγραφα” ήτανε να συνταχθούνε από κυβερνητικούς αξιωματούχους των χωρών που θα λάμβαναν τα δάνεια από το ΔΝΤ και/ή την Διεθνή Τράπεζα.Το ΔΝΤ και η Διεθνής Τράπεζα ήταν να επιβλέπουν τα έγγραφα και να προσδιορίσουν αν δείχνουν πως τα δάνεια θα χρησιμοποιούνταν για να “μειώσουν την φτώχεια”, δηλαδή ότι παρέχουν τα θεσμικά όργανα μιας αξιόπιστης καπιταλιστικής επικράτειας (περιλαμβάνοντας φυσικά,ανοιχτά δελτία για στρατιωτικές και αστυνομικές δαπάνες).Αυτά τα έγγραφα θα δημιουργούσαν “ιδιοκτησία” για τα...ας τα αποκαλούμε ακόμα...προγράμματα διαρθρωτικής προσαρμογής και τα νεοφιλελεύθερα γιατροσόφια τους από την πλευρά των “ενδιαφερόμενων” περιλαμβάνοντας κυβερνητικούς αξιωματούχους,ιδιώτες καπιταλιστές και της “κοινωνίας των πολιτών”=ΜΚΟ.

Πρέπει να συνηδειτοποιήσουμε πως παρόλο που δεκάδες κυβερνήσεις υπογράψανε να πάρουνε δάνεια από την Παγκόσμια Τράπεζα και το ΔΝΤ,αυτές οι κυβερνήσεις δεν εφάρμοσαν απαραίτητα τους όρους αποπληρωμής,είτε επειδή πραγματικά το θέλανε αλλά αντιμετώπισαν τεράστιες αντιστάσεις (πχ,το Ιράκ επί Σαντάμ,όπου οι βετεράνοι του πολέμου Ιράκ-Ιράν αρνήθηκαν να δεχτούν τα προγράμματα λιτότητας στα τέλη της δεκαετίας του 1980,οδηγώντας στον πρώτο Πόλεμο του Κόλπου) είτε επειδή ο αρχηγός της κυβέρνησης ήθελε να εξαπατήσει το ΔΝΤ και την Παγκόσμια Τράπεζα (πχ,ο Ντόε στην Λιβερία,ο οποίος έφερε τους αξιωματούχους της Παγκόσμιας Τράπεζας για να επιθεωρήσουν κυβερνητικούς λογαριασμούς και τους έδινε στατιστικές “αποδείξεις” οι οποίες ήταν μαγειρεμένες από συνένοχους του Ντόε σε κυβερνητικούς οργανισμούς,ώστε να δικαιολογήσουν περισσότερα δάνεια. Όταν η απάτη τελικά αποκαλύφθηκε,η κυβέρνηση των ΗΠΑ αποφάσισε να στηρίξει τον Τσαρλς Τέηλορ στον Λιβεριανό εμφύλιο πόλεμο την δεκαετία του 1980).

Αυτά τα πειράματα διαρθρωτικής προσαρμογής απαιτούνε μια λεπτομερή ιστορία από μόνα τους, καθώς οδήγησαν στον θάνατο (άμεσα ή έμμεσα) εκατομμυρίων ανθρώπων.Είναι σωστό,αυτά τα προγράμματα με τέτοιο κλινικό όνομα είναι δολοφονικά.Άμεσα,αυτοί οι θάνατοι οφείλοταν στις επιπτώσεις της ανυπαρξίας επιδοτούμενων βασικών μερίδων τροφίμων,ή ελεύθερα προσβάσιμη υγειονομική περίθαλψη (είτε θεραπευτική είτε προληπτική,πχ τα προγράμματα διαρθρωτικής προσαρμογής οδήγησαν στο τέλος στις επενδύσεις για τον έλεγχο της ελονοσίας στην υποσαχάρια Αφρική,οδηγώντας σε εκατομμύρια επιπρόσθετους θανάτους).Έμμεσα,θάνατοι προκλήθηκαν από εμφύλιους πολέμους που προέκυψαν με τις πολιτικές απομύζησης της Παγκόσμιας Τράπεζας,οι οποίες έκαναν την ξένη επενδύση σε βιομηχανίες απομύζησης το προτιμώμενο όχημα για την ανάπτυξη του ΑΕΠ.

Ο λόγος που το Μεγάλο Πείραμα διεξάγεται εδώ στην Ελλάδα είναι,ίσως,επειδή οι Ευρωπαίοι (ειδικά οι Έλληνες) εργάτες δεν μπορούν να πιστέψουν ότι αυτό όντως τους συμβαίνει.Διότι (με την εξαίρεση του διαδεδομένου, αλλά πολιτικά περιορισμένου, κινήματος της αντιπαγκοσμιοποίησης),όταν τα προγράμματα διαρθρωτικής προσαρμογής εφαρμόζονταν σε Αφρικανικούς,Νοτιοαμερικάνικους και Ασιάτικους λαούς,οι Ευρωπαίοι και Βορειοαμερικάνοι εργάτες δεν ενδιαφέροταν,αν πράγματι τα παρατήρησαν καθόλου.“Αυτά ήταν για τους μελαμψούς” μάλλον θα σκέφτηκαν,υποθέτοντας πως τέτοιες πολιτικές δεν θα εφαρμοστούν σε αυτούς!Για αυτό η τωρινή αντίδραση στην εφαρμογή των προγραμμάτων της διαρθρωτικής προσαρμογής στην Ευρωπή (ειδικά στην Ελλάδα) προσεγγίζεται με τρόμο.

Πράγματι,βρήκα αυτή την αντίδραση παρόμοια με τον τρόμο που ο Χίτλερ κι οι Ναζί γέννησαν στους Ευρωπαίους εργάτες.Ο Εμέ Σεζάρ,ο μεγάλος κομμουνιστής ποιητής και πολιτικός από την Μαρτινίκα,ανέλυσε αυτό τον τρόμο με μεγάλη διορατικότητα την δεκαετία του 1950 (δες το Discourse on Colonialism).Υποστήριξε πως αυτός ο τρόμος βασιζόταν στο γεγονός πως ο Χίτλερ και οι Ναζί εφάρμοσαν τακτικές και ιδεολογίες που οι Ευρωπαίοι καπιταλιστές και αποικιοκράτες κανονικά χρησιμοποιούσαν στους αποικιοκρατούμενους.Για παράδειγμα,οι πολιτικές του βασιλιά Λεοπόλδου του Βελγίου,οδήγησαν στον θάνατο τεσσάρων με έξι εκατομμυρίων Κονγκολέζων στα τέλη του 19ου αιώνα.Τι,πέρα από τις διαφορέςσε λεπτομέρειες,χωρίζει τα δικά του δούλεψε-ως-θανάτου στρατόπεδα (και απορρίπτω τον όρο “γενοκτονία”,λες και το πρόβλημα του Λεοπόλδου με το Κονγκό είχε κάτι να κάνει με τα κονγκολέζικα γονίδια!) με το Άουσβιτς;Παρόμοια ναζιστικά επακόλουθα μπορούν να βρεθούν και για άλλες πτυχές της αποικιοκρατίας,για παράδειγμα,την ληψη ιδιοκτησίας τεράστιων εδαφών μέσω διατάγματος και την περίφραξή τους μετά την οδήγηση των αυτόχθονων στην ενδοχώρα και μαζικό θάνατο λόγω ασθενειών και πείνας.Τι,πέρα από διαφορές στις λεπτομέρειες,διαφοροποιεί αυτές τις αποικιακές πολιτικές διαχείρισης γης και την ναζιστική πολιτικής lebensraum(ενδιαιτήματος) όπου εκκενώναν μεγάλες περιοχές κατεκτημένης επικράτειας σε προετοιμασία άφιξης Γερμανών νεο-χωρικών στο νικηφόρο μεταπολεμικό μέλλον;

Αυτή ήταν η φρίκη του Χίτλερ,κι αυτή είναι η φρίκη της Μέρκελ: τα προγράμματα διαρθρωτικής προσαρμογής που χρησιμοποιούνταν για επίθεση και μετατροπή οικονομιών και της ανθρωπότητας στις αποκαλούμεντες υποανάπτυκτες χώρες στις δεκαετίες του '80,'90,'00,επιτέλους έγιναν ευέλικτα: οι συμπολίτες των διαρθρωτικών προσαρμογέων γίνονται διαρθρωτικά προσαρμοσμένοι.Γι'αυτό υπάρχει τόση οργή και πρωτοφανής φόβος,επειδή αυτό δεν έπρεπε να συμβαίνει...στην τελική,οι Έλληνες προσχώρησαν στην ΕΕ προκειμένου να αντιμετωπίζονται σαν άνθρωποι,το οποίο σημαίνει όχι όπως Αφρικανούς,Λατινοαμερικάνους και Ασιάτες!Στην πραγματικότητα,οι Έλληνες μαθαίνουν τώρα πως το τίμημα της συνενοχής στον ρατσιστικό διαχωρισμό καθιστά αναπόφευκτο ότι η ρατσιστική συμπεριφορά θα κατευθυνθεί σε εσένα!Αυτή είναι μια απλή εφαρμογή της διάσημης διαλεκτικής αρχής “What goes around,comes around”. (Σημείωση μεταφραστή:δεν υπάρχει ελληνική απόδοση γι'αυτη την έκφραση -πέρα από κάποιες άλλες εκφράσεις οι οποίες κρύβουν το ίδιο νόημα,πχ οτι σπέρνεις θερίζεις- κι εν ολίγοις σημαίνει πως τα αποτελέσματα των πράξεων κάποιου,κάποια μέρα θα επηρεάσουν και τον ίδιο)



***Τι μπορεί να γίνει για να σταματήσει το Μεγάλο Πείραμα;

Παρ'όλο που εθνικιστικές απόπειρες να σταματήσουν οι πολιτικές διαρθρωτικής προσαρμογής δεν αποδείχθηκαν υποσχόμενες στο παρελθόν,η πολιτική θέληση στην παρέμβαση και παύση του πειράματος φαίνεται να είναι αυτή την στιγμή στα χέρια των εθνικιστών της Ευρώπης.Υπάρχει ένας εθνικισμός από την δεξία κι ένας από την αριστερά.Στην Ελλάδα οι ενάντια στην διαρθρωτική προσαρμογή δεξιοί συνήγοροι πληθαίνουν την προσπάθειά τους με την ετικέτα “μόνο για Έλληνες”.Στην πράξη,οργανώνουν ρατσιστικά πογκρόμ (ειδικά στην Αθήνα) περιοδικά ενορχηστρωμένα από την αστυνομία.Αυτοί οι δεξιοί εθνικιστές (η ναζιστικού τύπου Χρυσή Αυγή στην Ελλάδα) και κάποιοι τοποικιστές (όπως η Northern League στην Ιταλία) φαίνονται σε πολλούς,ειδικά στα μέσα ευρείας ανεργίας,αυξανόμενης φτώχειας και μαζικής χρεωκοπίας των μικρών επιχειρήσεων,ως ικανοί να ανταποκριθούν στα άμεσα πολιτικά και οικονομικά προβλήματα.Φυσικά,εμείς εύκολα απορρίπτουμε αυτές τις φασιστικές προκλήσεις εμπειρικά, δεδομένου ότι κάποιος δεν μπορεί (με σοβαρά επιχειρήματα) να ισχυριστεί πως οι μετανάστες είναι η πηγή κρατικών ελλειμάτων ή πτωχεύσεων μεγάλων τραπεζών σε όλη την Ευρώπη,ή ακόμα η πηγή της ανεργίας ανάμεσα στους Έλληνες,Ισπανούς ή Ιταλούς πολίτες.

Οι εθνικιστές στα αριστερά (με μία κεϋνσιανή πειθώ) θα υποστηρίξουν όχι αντιμεταναστευτικές θέσεις,αλλά την έλλειψη αυτονομίας της ελληνικής κυβέρνητικής μακροοικονομικής πολιτικής ως την πηγή της κρίσης.Όπως και οι δεξιοί “εξτρεμιστές”,έτσι κι αυτοί υποστηρίζουν την έξοδο από την ευρωζώνη,αλλά στην περίπτωσή τους,η απάντηση είναι δημοσιονομική πολιτική η οποία να δύναται να αντιμετωπίσει την ανεργία και την έλλειψη πραγματικής ζήτησης.Αλλά μια τέτοια “κεϋνσιανισμός σε μια χώρα” προσέγγιση είναι θεωρητικά προβληματική,από την στιγμή που η Ελλάδα του σήμερα δεν είναι μια αυτάρκης οικονομία στο εξώτερο διάστημα.Θα χρειαζόταν να είχε εξωτερικούς συμμάχους και αμυντικά και ως υποστηρικτές στο αντίκρυσμα αποφασισμένων προσπαθειών των δυνάμεων οι οποίες θα υπονομέυσουν τις προσπάθειές της σε περίπτωση αθέτησης.

Στην πραγματικότητα,αν θέλουμε να δούμε τι μπορεί πράγματι να υπονομεύσει τους διαρθρωτικούς προσαρμοστές είναι να ακούσουμε τους χειρότερούς τους φόβους,και αυτό είναι ένα καρτέλ οφειλέτη.Διότι η αποπληρωμή του χρέους εξαρτάται από την απομόνωση και του να κάνεις τον οφειλέτη να νιώθει ηθικά ντροπή και πρακτικά ευάλωτος.Όταν οι οφειλέτες είναι ενωμένοι ωστόσο,μπορούν να γυρίσουν τις καταστάσεις ενάντια στους δανειστές και να ελευθερωθούν. Μπορούμε να δούμε γιατί η αλληλεγγύη των οφειλέτων είναι πορεία προς την απελευθέρωση, επειδή το χρέος δεν είναι απλά ένας τρόπος ώστε ο δανειστής να γίνει πλούσιος,αλλά στον κόσμο του σύγχρονου καπιταλισμού,είναι τρόπος ελέγχου ατομικών,κοινωνικών και κυβερνητικών συμπεριφορών.Η επιθυμία του να βγεις από το χρέος δεν είναι απλά για να έχεις περισσότερο διαθέσιμο εισόδημα,αλλά για να απελευθερωθείς από τον έλεγχο του δανειστή!

Η μεγάλη εμπειρία που παρατηρήσαμε μιας επιτυχημένης αντίδρασης στις μεταρρυθμισείς διαρθρωτικής προσαρμογής είναι η Νότια Αμερική τα τελευταία 15 χρόνια.Είχε τις ρίζες του στα αντι-οφειλετικά κοινωνικά κινήματα τα οποία τελικά μετασχηματίστηκαν σε επίσημη πολιτική με την μορφή των διοικήσεων του Τσάβεζ,Λούλα,Μοράλες και Κίρχνερ,οι οποίες κατάφεραν να δραπετεύσουν από τις αρπαγές των απαιτήσεων της διαρθρωτικής προσαρμογής από το ΔΝΤ και την Παγκόσμια Τράπεζα,και την αφετηρία ενός νέου τύπου κοινωνικής μεταρρύθμισης του καπιταλισμού (που πολλοί αποκαλούνε “σοσιαλισμό για τον 21ο αιώνα”).Αυτά τα κινήματα κι οι κυβερνήσεις ώθησαν σε επικοινωνία και συντονισμό πέρα από τα σύνορα,συχνά λόγω της σύνθεσης των αυτόχθονων.

Το πρόβλημα με αυτό το παράδειγμα,φυσικά,είναι η κρατικίστικη έκφραση του και οι συχνά προβληματικές καταλήξεις του,αλλά αυτό δεν αναιρεί το άμεσο μάθημα,ότι μόνο με μια διεθνή δικτύωση εργατικών κινημάτων μπορεί να επιτευχθεί η δύναμη για την άρνηση της απομόνωσης στο χρέος.Γι'αυτό και είναι πρώτη προτεραιότητα οι Έλληνες να μην απομονωθούν και τουλάχιστον να συντονιστούν με Ευρωπαίους,ειδικά με τις Ιταλικές και Ισπανικές οργανώσεις της εργατικές τάξης.



****Τι θα γίνει αν δεν σταματήσουμε το Μεγάλο Πείραμα;

Δεν υπάρχει παράδοση στην φιλοσοφία της επιστήμης που να βλέπει το πείραμα όχι ως ένα αντικειμενικό όχημα για τον έλεγχο θεωριών,αλλά ως τρόπο “βασανισμού” της Φύσης (και Κοινωνίας),για να χρησιμοποιήσουμε την μεταφορά του Francis Bacon,για να παράξει επιθυμητά για τον πειραματιστή αποτελέσματα.Σε μια εξέλιξη αυτής της αντίληψης,ο Giambatista Vico σημείωσε,σε μια αντικαρτεσιανή στιγμή,πως “Το μόνο που ξέρουμε είναι αυτό που κάνουμε”.Έτσι επίσης κι εμείς είμαστε αυτόπτες μάρτυρες ενός Μεγάλου Πειράματος στην κατασκευή μιας νέας νεοφιλελεύθερης ανθρωπότητας μέσα από την κρίση.Θα γίνει οριστικό για τα επόμενα 50 χρόνια το νεοφιλελεύθερο μοντέλο του τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος;

Μια αποφασιστική ήττα των αγώνων της εργατικής τάξης σε αυτή την περίοδο όχι μόνο θα περιλάβει ένα πλήθος προσωπικού πόνου,αλλά μια συλλογική απώλεια του τι θεωρούταν καθίζηση των εργατικών αγώνων κατά των τελευταίο ενάμιση αιώνα,δηλαδή το τέλος της “προόδου” από την προλεταριακή σκοπιά.Μια ήττα στην Ελλάδα θα αντηχήσει σε ολόκληρο τον κόσμο και θα υπονομεύσει τους αγώνες των εργατών παντού.Ο Μαρξ υποστήριζε πως η αξία της εργατικής δύναμης είχε ένα “ηθικό και ιστορικό στοιχείο”,δηλαδή δεν οριζόταν από κάποιος φυσιολογικό δείκτη όπως θερμίδες που καταναλώνονται κάθε μέρα.Έτσι,μια ήττα στην διατήρηση της αξίας της εργατικής δύναμης των διαστάσεων που παρατηρούμε στην Ελλάδα κατά τα τελευταία 2 χρόνια θα έχει μια βαθιά απαξιωτική επίπτωση όχι μόνο στους μισθούς,αλλά επίσης τι “αξία” και “εργατική δύναμη” και ανθρωπότητα θα σημαίνει σε ολόκληρο τον πλανήτη.Θα αναδείξει και τις δύο πλευρές του συνθήματος “Είμαστε όλοι Έλληνες!”.

(Σημείωση του μεταφραστη:“Είμαστε όλοι Έλληνες” είναι σύνθημα που χρησιμοποιείται στο εξωτερικό σε ένδειξη αλληλεγγύης προς τον ελλαδικό χώρο)

Μπορούμε να ελευθερώσουμε ο ένας τον άλλον από τα κλουβιά του κεφαλαίου;





Μετάφραση του κειμένου “Summer 2012, a report from Greece” του George Caffentzis
Για την μετάφραση κι αναπαραγωγή,Χαχ



ενότητες

τελευταίες μεταφράσεις

προς μετάφραση

Τα κείμενα με το προς μετάφραση είναι σε διαδικασία μετάφρασης