Κάλεσμα

Προβολή κειμένου

Σώστε τους έλληνες απ' τους σωτήρες τους!

p { margin-bottom: 0.21cm; }

 

Σώστε τους έλληνες απ' τους σωτήρες τους!

 

Συγγραφέας: Alain Badiou, Jean-Christophe Bailly, Étienne Balibar, Claire Denis, Jean-Luc Nancy, Jacques Ranciere, Avital Ronell

Έτος: 2012

 

Ο στόχος δεν είναι να “σωθεί” η Ελλάδα. Όλοι οι οικονομολόγοι που είναι άξιοι του ονόματός τους συμφωνούν σ' αυτό. Ο σκοπός είναι να κερδηθεί χρόνος έτσι ώστε να σωθούν οι πιστωτές την ίδια στιγμή που η χώρα οδηγείται σε μια ετεροχρονισμένη κατάρρευση. Πάνω απ' όλα, το ζητούμενο είναι να γίνει η Ελλάδα ένα εργαστήρι κοινωνικής αλλαγής, το οποίο, σε μια δεύτερη φάση, θα γενικευθεί σε όλη την Ευρώπη. Το μοντέλο που πειραματικά δοκιμάζεται πάνω στην Ελλάδα είναι αυτό μιας κοινωνίας όπου οι κοινωνικές υπηρεσίες, τα σχολεία, τα νοσοκομεία και οι κλινικές διαλύονται ολοκληρωτικά, η υγεία μετατρέπεται σε προνόμιο των πλουσίων, και οι ευάλωτοι πληθυσμοί καταδικάζονται σε μια προγραμματισμένη εξόντωση ενώ αυτοί που ακόμη δουλεύουν είναι καταδικασμένοι στις πιο ακραίες συνθήκες εξαθλίωσης και επισφάλειας.

 

Αλλά, προκειμένου αυτή η νεοφιλελεύθερη επίθεση να επιτύχει τους σκοπούς της, είναι απαραίτητο να εγκατασταθεί ένα καθεστώς που να βάζει την οικονομία πάνω από τα πιο στοιχειώδη δημοκρατικά δικαιώματα. Κάτω από τις διαταγές των σωτήρων, βλέπουμε σε όλη την Ευρώπη να αυτο-εγκαθίστανται τεχνοκρατικές κυβερνήσεις που αδιαφορούν για τη λαϊκή κυριαρχία. Είναι ένα σημείο καμπής για το κοινοβουλευτικό σύστημα, όπου βλέπουμε τους “αντιπροσώπους του λαού” να δίνουν λευκή επιταγή στους ειδικούς και τους τραπεζίτες, και να αποποιούνται την υποτιθέμενη εξουσία τους να παίρνουν αποφάσεις. Ένα είδος κοινοβουλευτικού πραξικοπήματος, το οποίο επίσης χρησιμοποιεί ένα ενισχυμένο κατασταλτικό οπλοστάσιο ενάντια στις λαϊκές διαμαρτυρίες. Έτσι, απ' τη στιγμή που οι βουλευτές έχουν επικυρώσει το μνημόνιο που υπαγορεύεται από την τρόικα (την Ευρωπαϊκή Ένωση, την Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο) μια σύμβαση εκ διαμέτρου αντίθετη στην εντολή σχηματισμού κυβέρνησης που τους είχε δοθεί, μια εξουσία στερημένη από κάθε δημοκρατική νομιμότητα έχει δεσμεύσει το μέλλον της χώρας για τα επόμενα τριάντα ή σαράντα χρόνια.

 

Στο μεταξύ, η Ευρωπαϊκή Ένωση ετοιμάζεται να ιδρύσει ένα λογαριασμό στον οποίο θα καταθέτονται απευθείας η οικονομική βοήθεια προς την Ελλάδα, η οποία όμως θα μπορεί να χρησιμοποιηθεί αποκλειστικά για την αποπληρωμή του χρέους. Η “απόλυτη προτεραιότητα” για τα έσοδα της χώρας είναι να αφιερωθούν στην αποζημίωση των πιστωτών, και, αν χρειαστεί, να δοθούν απευθείας στο λογαριασμό τον οποίο διαχειρίζεται η Ευρωπαϊκή Ένωση. Το μνημόνιο υπαγορεύει πως κάθε καινούργιο ομόλογο που θα εκδίδεται στα πλαίσια της θα υπόκειται στον αγγλικό νόμο, ο οποίος περιλαμβάνει υλικές εγγυήσεις, έτσι ώστε οι διαφωνίες θα δικάζονται στα δικαστήρια του Λουξεμβούργου, ενώ η Ελλάδα εκ των προτέρων θα έχει παραιτηθεί από κάθε δικαίωμα να ασκήσει έφεση σε όποια κατάσχεση αποφασίζουν οι πιστωτές της. Για να συμπληρωθεί η εικόνα, οι ιδιωτικοποιήσεις ανατίθενται σε ένα ταμείο που το διαχειρίζεται η τρόικα, όπου και θα κατατεθούν οι τίτλοι ιδιοκτησίας των δημόσιων αγαθών. Με δυο λόγια, πρόκειται για μια γενικευμένη λεηλασία, χαρακτηριστικό γνώρισμα του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού ο οποίος σε αυτήν την περίπτωση προσφέρει στον εαυτό του μια πραγματικά υπέροχη θεσμική καθαγίαση. Στο βαθμό που οι πωλητές και οι αγοραστές κάθονται στην ίδια πλευρά του τραπεζιού, δεν έχουμε καμία αμφιβολία για το ότι αυτή η διαδικασία ιδιωτικοποίησης αποτελεί ένα πραγματικό φαγοπότι για τους αγοραστές. Όμως όλα τα μέτρα που έχουν ληφθεί μέχρι στιγμής απλώς βυθίζουν την Ελλάδα σε ένα βαθύτερο χρέος. Με τη βοήθεια των σωτήρων που δανείζουν με εξωφρενικά ακριβά επιτόκια, το χρέος έχει κυριολεκτικά εκραγεί φτάνοντας το 170% ενός ΑΕΠ που ολοένα πέφτει, την στιγμή που το 2009 το χρέος δεν αντιπροσώπευε παραπάνω από το 120% του ΑΕΠ. Είναι ξεκάθαρο πως αυτή η ακολουθία σχεδίων διάσωσης -που παρουσιάζονται κάθε φορά σαν τα “τελικά”- δεν έχουν άλλο σκοπό από το να αποδυναμώσουν ακόμα περισσότερο τη θέση της Ελλάδας έτσι ώστε, στερημένη από κάθε δυνατότητα να προτείνει αυτή η ίδια τους όρους της αναδόμησης, να περιορίζεται να παραχωρεί τα πάντα στους πιστωτές της κάτω από την απειλή του “καταστροφή ή λιτότητα”.

 

Η τεχνητή και εξαναγκασμένη όξυνση του προβλήματος του χρέους χρησιμοποιήθηκε ως ένα όπλο για να εξαπολυθεί επίθεση ενάντια σε μια ολόκληρη κοινωνία. Εσκεμμένα χρησιμοποιούμε σ' αυτό το σημείο στρατιωτικούς όρους: πρόκειται ολοφάνερα για έναν πόλεμο που διεξάγεται με τα μέσα της χρηματοδότησης, της πολιτικής και του νόμου, έναν ταξικό πόλεμο ενάντια στο σύνολο της κοινωνίας. Και τα λάφυρα που η χρηματοοικονομική τάξη αποσπά από τον “εχθρό” είναι οι κοινωνικές κατακτήσεις και τα δημοκρατικά δικαιώματα, και τελικά, η ίδια η δυνατότητα για μια ανθρώπινη ζωή. Η ζωή αυτών που δεν παράγουν ή δεν καταναλώνουν αρκετά στα πλαίσια στρατηγικών μεγιστοποίησης του κέρδους δεν πρέπει πια να συντηρείται.

 

Έτσι, η αδυναμία μιας χώρας που βρίσκεται παγιδευμένη ανάμεσα στην κερδοσκοπία και σε ατελείωτα, καταστροφικά σχέδια διάσωσης γίνεται η πίσω πόρτα απ' όπου εισβάλλει ένα νέο κοινωνικό μοντέλο που συμμορφώνεται στις απαιτήσεις του νεοφιλελεύθερου φονταμενταλισμού. Ένα μοντέλο που προορίζεται για όλη την Ευρώπη και ίσως κι αλλού. Αυτό είναι το πραγματικό ζήτημα και ο λόγος που η υπεράσπιση του ελληνικού λαού δεν μπορεί να περιοριστεί σε μία χειρονομία αλληλεγγύης ή αφηρημένου ανθρωπισμού: το μέλλον της δημοκρατίας και η μοίρα των ευρωπαϊκών εθνών θέτονται υπό αμφισβήτηση. Παντού, η ''πιεστική ανάγκη'' για ''επώδυνη αλλά ευεργετική λιτότητα θα μας παρουσιαστεί ως το μέσο για να αποφύγουμε τη μοίρα της Ελλάδας, όταν στην πραγματικότητα μας οδηγεί ακριβώς εκεί.

 

Ενάντια σε αυτήν την επίθεση κατά της κοινωνίας, αντιμέτωποι με την καταστροφή των τελευταίων θυλάκων δημοκρατίας, καλούμε τους συμπολίτες μας, τους άλλους και Ευρωπαίους φίλους μας, να μιλήσουν δυνατά. Δεν πρέπει να αφήσουμε το μονοπώλιο του λόγου στους ειδικούς και τους πολιτικούς. Μπορούμε να παραμείνουμε αδιάφοροι απέναντι στο γεγονός ότι οι Γερμανοί και Γάλλοι ηγέτες ιδιαίτερα έχουν απαιτήσει την να απαγορευτεί από εδώ και πέρα στην Ελλάδα να συμμετέχει στις εκλογές; Δεν αξίζει απάντηση ο συστηματικός στιγματισμός και η συστηματική δυσφήμηση ενός ευρωπαϊκού λαού; Είναι δυνατόν να μην υψώσουμε τη φωνή μας μπροστά στον θεσμικό αφανισμό του ελληνικού λαού; Και μπορούμε να παραμείνουμε σιωπηλοί μπροστά στην εγκαθίδρυση μιας οργανωμένης πορείας προς ένα σύστημα που ποινικοποιεί την ίδια την ιδέα της κοινωνικής αλληλεγγύης;

 

Είμαστε σ' ένα σημείο χωρίς επιστροφή. Είναι επείγον να δώσουμε τη μάχη των αριθμών και τον πόλεμο των λέξεων για να αντιμετωπίσουμε την υπέρ-φιλελεύθερη ρητορική του φόβου και της παραπληροφόρησης. Είναι επείγουσα ανάγκη να αποδομήσουμε τα ηθικά κηρύγματα που συσκοτίζουν την πραγματική διαδικασία που συμβαίνει μέσα στην κοινωνία. Γίνεται περισσότερο από επείγον να απομυστικοποιήσουμε τη ρατσιστική επιμονή στην ''ελληνική ιδιαιτερότητα'', ότι δήθεν ο υποτιθέμενος εθνικός χαρακτήρας ενός λαού (η τεμπελιά και η πονηριά) είναι η βασική αιτία της κρίσης μέσα σε μια παγκόσμια πραγματικότητα. Αυτό που έχει σημασία σήμερα δεν είναι οι ιδιαιτερότητες, είτε πραγματικές είτε φαντασιακές, αλλά οι ομοιότητες: η μοίρα ενός λαού που θα επηρεάσει όλους τους άλλους.

 

Αρκετές τεχνικές λύσεις έχουν προταθεί για να ξεπεραστεί το δίλημμα ''είτε καταστροφή της κοινωνίας είτε χρεωκοπία'' (το οποίο σήμερα βλέπουμε ότι σημαίνει ''και καταστροφή και χρεωκοπία''). Οτιδήποτε πρέπει να πέσει στο τραπέζι ως τροφή για σκέψη για τη δημιουργία μιας άλλης Ευρώπης. Αλλά πρώτα πρέπει να καταγγείλουμε το έγκλημα, να κάνουμε γνωστή την κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο ελληνικός λαός εξαιτίας των ''πακέτων διάσωσης'' που σχεδιάστηκαν από και για τους κερδοσκόπους και τους πιστωτές. Όταν ένα κίνημα υποστήριξης υφαίνεται σε ολόκληρο τον κόσμο, όταν το ίντερνετ βουίζει από πρωτοβουλίες αλληλεγγύης, οι Γάλλοι διανοούμενοι θα είναι οι τελευταίοι που θα υψώσουν τη φωνή τους; Χωρίς περαιτέρω καθυστέρηση, πρέπει να πολλαπλασιάσουμε τα άρθρα, τις εμφανίσεις στα ΜΜΕ, τις συζητήσεις, τις εκστρατείες, τις διαδηλώσεις. Γιατί κάθε πρωτοβουλία είναι ευπρόσδεκτη, κάθε πρωτοβουλία είναι επείγουσα.

 

Όσο για μας, να τι προτείνουμε: να κινηθούμε γρήγορα προς τη διαμόρφωση μιας ευρωπαϊκής κοινότητας διανοούμενων και καλλιτεχνών με σκοπό την αλληλεγγύη προς τον ελληνικό λαό που αντιστέκεται. Αν όχι εμείς, ποιοι; Αν όχι τώρα, πότε;

 

Λίστα υπογραφόντων

 

Vicky Skoumbi, αρχισυντάκτρια του περιοδικού «Alètheia», Αθήνα, Michel Surya, διευθυντής του περιοδικού «Lignes», Παρίσι, Dimitris Vergetis, διευθυντής του περιοδικού «Alètheia», Αθήνα. Και : Daniel Alvara,Alain Badiou, Jean-Christophe Bailly, Etienne Balibar, Fernanda Bernardo, Barbara Cassin, Bruno Clément, Danielle Cohen-Levinas, Yannick Courtel, Claire Denis, Georges Didi-Huberman, Roberto Esposito, Francesca Isidori, Pierre-Philippe Jandin, Jérôme Lèbre, Jean-Clet Martin, Jean-Luc Nancy, Jacques Rancière, Judith Revel, Elisabeth Rigal, Jacob Rogozinski, Hugo Santiago, Beppe Sebaste, Michèle Sinapi, Enzo Traverso

ενότητες

τελευταίες μεταφράσεις

προς μετάφραση

Τα κείμενα με το προς μετάφραση είναι σε διαδικασία μετάφρασης