Κάλεσμα

Προβολή κειμένου

Μια νύχτα με τους «λυσσασμένους στασιαστές»

«Αν μια μέρα οργανωθούμε, θα έχουμε χειροβομβίδες, εκρηκτικά, καλάσνικοφ… Θα δώσουμε ραντεβού στη Βαστίλλη και θα γίνει πόλεμος», απειλούν. Ούτε ντόπιοι μαφιόζοι ούτε ισλαμιστές φαίνεται να τους καθοδηγούν και ακόμα λιγότερο να τους χειραγωγούν. Για την ώρα, η παρέα του 112 δρα μόνη στην περιοχή της: η «οργάνωση» μοιάζει μάλλον με ξαφνικό πάρτι παρά με πολεμική επιχείρηση. «Καθένας φέρνει και από κάτι», εξηγεί ο Αμπντέλ.

«Έχουμε πιο πολύ διάθεση για εξέγερση μέσα μας παρά μίσος», λέει ο Γιουσέφ, ο πιο μεγάλος της συμμορίας. Στα 25 του, δηλώνει ωστόσο ότι έχει «ηρεμήσει» από τότε που αρραβωνιάστηκε. Κι όμως, νοιώθει πάντα «λύσσα». Λύσσα που στοχεύει πάνω απ’ όλα στον Νικολά Σαρκοζί [υπουργός εσωτερικών και δημόσιας τάξης και νούμερο 2 στο κυβερνητικό κόμμα μετά τον Σιράκ] και το «πολεμικό» του λεξιλόγιο: «Αφού είμαστε αποβράσματα, θα δείξουμε σ’ αυτόν τον ρατσιστή τι να καθαρίσει με το Kaercher [Ο Σαρκοζί είχε δηλώσει σε μια επίσκεψή του σε εργατικές συνοικίες ότι χρειάζονται ένα καλό πλύσιμο με Κaercher, μηχανήματα για πλύσιμο αυτοκινήτων κλπ]. Οι λέξεις πληγώνουν πιο πολύ από τα χτυπήματα. Ο ‘‘Σαρκό’’ πρέπει να παραιτηθεί. Όσο δεν ζητά συγγνώμη, θα συνεχίζουμε».

Σ’ αυτή τη «λύσσα» προστίθεται και το επεισόδιο με το δακρυγόνο στο τζαμί του Κλισύ-σου-μπουά, εδώ και μια βδομάδα: «Βλασφημία», σύμφωνα με τον Γιουσέφ. «Δεν γίνεται να ρίχνεις δακρυγόνα σε πιστούς την ώρα που προσεύχονται. Προσβάλλουν τη θρησκεία μας». Η ανάκριση θα διαπιστώσει αν το δακρυγόνο ρίχτηκε στο εσωτερικό του τζαμιού ή μπροστά από την είσοδό του. Όλοι αυτοί οι νέοι έχουν συσσωρεύσει «υπερβολικά πολλή πίκρα» για ν’ ακούσουν τις εκκλήσεις για ηρεμία. «Είναι όπως όταν στριμώχνεις ένα σκυλί, γίνεται επιθετικό. Δεν είμαστε σκυλιά, αλλά αντιδρούμε σαν ζώα», υποστηρίζει ο Ουσμάν.

Ο Λωράν, 17 ετών, ο βενιαμίν της παρέας, ισχυρίζεται ότι «έκαψε» ένα Πεζώ 607, δυο βήματα από δω, μόλις πριν από δυο ώρες. Τίποτα πιο εύκολο γι’ αυτούς. Αρκεί ένα γυάλινο μπουκάλι γεμάτο με βενζίνη, ένα κομμάτι πανί για φυτίλι, να σπάσεις ένα απ’ τα τζάμια και να πετάξεις μέσα το μπουκάλι. Σε δυο λεπτά το αυτοκίνητο αρπάζει φωτιά, καμιά φορά ανατινάζεται.

Γιατί καίνε αυτά τ’ αυτοκίνητα που συνήθως ανήκουν σε γνωστούς τους; «Δεν έχουμε επιλογή. Είμαστε έτοιμοι να τα θυσιάσουμε όλα αφού δεν έχουμε τίποτα», δικαιολογείται ο Μπιλάλ. «Κάψαμε ακόμα και το αυτοκίνητο ενός κολλητού. Τα πήρε στο κρανίο, αλλά κατάλαβε.»

Ο «κολλητός» για τον οποίο γίνεται λόγος είναι εκεί. Είναι 21 ετών, δουλεύει βοηθός μάγειρα σ’ ένα εστιατόριο στο 15ο διαμέρισμα του Παρισιού και δεν το αρνείται. Βγάζει το κινητό του και δείχνει με καμάρι την οθόνη του κινητού του: η φωτογραφία ενός περιπολικού στις φλόγες που πάρθηκε εδώ και λίγους μήνες σε άλλα επεισόδια, μετά από το θάνατο ενός νέου στο Ωμπερβιλιέρ. «Ξέρεις, όταν πετάμε μια μολότοφ, φωνάζουμε βοήθεια. Δεν έχουμε λόγια για να εκφράσουμε αυτό που νοιώθουμε. Μπορούμε μόνο να μιλάμε βάζοντας φωτιά.»

Κανένας τρόπος εμπρησμού δεν τους είναι άγνωστος. Όπως οι αυτοσχέδιες «βόμβες με οξύ που αγοράζουν στο σουπερμάρκετ» παραγεμισμένες με αλουμινόχαρτο, που τις χρησιμοποιούν πιτσιρίκια 13 ως 15 χρόνων. «Όταν έχεις το μυαλό σου στην εξέγερση σε τέτοια ηλικία, το πρόβλημα είναι σοβαρό», τονίζει ο Αμπντέλ, που ομολογεί ότι «φοβάται να κάνει παιδιά που θα μεγαλώσουν με τέτοια λύσσα.»

Στις οκτώ και είκοσι, ακούγεται μια σειρήνα πυροσβεστικού. «Έρχονται οι μπάτσοι. Πάμε μέσα», διατάζει ο Γιουσέφ. Η παρέα χώθηκε στην είσοδο. Εδώ το ασανσέρ δεν εξυπηρετεί παρά μόνο δύο απ’ τους δέκα ορόφους του κτιρίου: τον τέταρτο και τον ένατο.

Στον τέταρτο όροφο, νοιώθουν προφυλαγμένοι από έναν ενδεχόμενο έλεγχο της αστυνομίας. Ο Μπιλάλ, 23 ετών, κάτι ξέρει από τέτοια: «Σήμερα, με έλεγξαν δυο φορές. Οι μπάτσοι με έριξαν στο έδαφος χώνοντάς μου ένα flash-ball [πιστόλι με σφαίρες από καουτσούκ] στο στόμα και με έβρισαν.» Εξάλλου, δεν κατανοούν γιατί η κυβέρνηση ξοδεύει «εκατομμύρια ευρώ για τον εξοπλισμό της αστυνομίας όταν αρνείται να δώσει δυο δεκάρες για να ανοίξει ένα χώρο για τους νέους».

Ο Γιουσέφ και η παρέα του δεν είναι αφελείς. Ξέρουν ότι η βία που εξαπολύουν τους ζημιώνει. «Δεν τα σπάμε, ξεσηκωνόμαστε», υπερασπίζονται τους εαυτούς τους. «Συμμετέχουμε όλοι για να μαθευτεί η εξέγερσή μας», υποστηρίζουν. Και για να φωνάξουν ότι δεν αντέχουν άλλο. «Στην παρέα, είμαστε όλοι άνεργοι, και σύντομα θα μας κόψουν τα επιδόματα», λέει ο Ναντίρ, 24 ετών. Όπως κι οι άλλοι, σταμάτησε το σχολείο στα 16 αφού απέτυχε στις εξετάσεις για επαγγελματικό απολυτήριο με ειδικότητα ηλεκτροτεχνίτη. Από τότε δεν έκανε παρά μικροδουλειές σε αποθήκες, φόρτωνε παλέτες. «Τελικά, τι άλλο θες να κάνουμε;» ξεσπάει. «Από τα 100 βιογραφικά που έστειλα με κάλεσαν σε τρεις συνεντεύξεις. Ακόμα κι όταν έχω μέσο με διώχνουν» λέει πικραμένος. Γι’ αυτούς το σχολείο δεν χρησίμευσε ποτέ σε τίποτα. «Γι’ αυτό τα καίμε», φώναξε ο Μπιλάλ.

Κι αν οι προκλητικές δηλώσεις του Νικολά Σαρκοζί ήταν μόνο η αφορμή που περίμεναν; Δεν ήταν αυτές που επέτρεψαν να απελευθερωθεί αυτή η «λύσσα» που μέχρι τότε συγκρατιόταν; «Πνιγόμαστε, και αντί να μας πετάξουν σωσίβιο, μας δίνουν μια να βουλιάξουμε. Βοηθείστε μας», ανταπαντούν. Αυτοί οι νέοι αποκαλούν τους εαυτούς τους «χωρίς πυξίδα», «παρεξηγημένους», «θύματα ρατσιστικών διακρίσεων», «καταδικασμένους να ζουν σε ανθυγιεινές σιτέ» [συγκροτήματα με τεράστιες εργατικές πολυκατοικίες] και «απορριπτέους». Δεν κρύβουν ούτε την ικανοποίησή τους ούτε την «περηφάνεια» τους που οι ταραχές επεκτείνονται σε όλη την επικράτεια: «Δεν υπάρχει ανταγωνισμός ανάμεσα στις σιτέ. Πρόκειται για καθαρή αλληλεγγύη.»

9 μμ. Η παρέα ξαναβγαίνει μπροστά στο κτίριο. Οι πυροσβέστες έσβησαν τη φωτιά στους κάδους. Ο Γιουσέφ και οι φίλοι του αναρωτιούνται: «Τι καθόμαστε, θα πάμε να κάψουμε τίποτε άλλο;»

ενότητες

τελευταίες μεταφράσεις

προς μετάφραση

Τα κείμενα με το προς μετάφραση είναι σε διαδικασία μετάφρασης