Κάλεσμα

Προβολή κειμένου

Τυνησία, Αίγυπτος: Η Παγκοσμιότητα των Λαϊκών Εξεγέρσεων

Ο Άνεμος της Ανατολής Παρασύρει τον Άνεμο της Δύσης
Μέχρι πότε η αδρανής και μουντή Δύση, η «διεθνής κοινότητα» αυτών που ακόμα θεωρούν τους εαυτούς τους ως κυβερνήτες του κόσμου, θα συνεχίσει να δίνει μαθήματα καλής διαχείρισης και καλής συμπεριφοράς στον υπόλοιπο κόσμο; Δεν είναι γελοίο να βλέπεις κάποιους καλοπληρωμένους και καλοαναθρεμμένους διανοούμενους, οπισθοχωρούντες στρατιώτες του κεφαλαιο-κοινοβουλευτισμού που μας εξυπηρετεί σαν ένας σκοροφαγωμένος Παράδεισος, να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στους θαυμαστούς Τυνήσιους και Αιγύπτιους ώστε να διδάξουν σ’ αυτούς τους άγριους την αλφαβήτα της «δημοκρατίας»; Τι οικτρή επιμονή αποικιακής υπεροψίας! Στην κατάσταση πολιτικής μιζέριας στην οποία ζούμε τις τελευταίες τρείς δεκαετίες, δεν είναι προφανές να υποθέσουμε ότι είμαστε εμείς αυτοί που έχουμε να μάθουμε από τις λαϊκές εξεγέρσεις του σήμερα; Δεν έχουμε την σπουδή να ρίξουμε μία κοντινή ματιά σε όλα όσα εκεί πέρα, με την συλλογική δράση, έκαναν δυνατή την ανατροπή ολιγαρχικών και διεφθαρμένων κυβερνήσεων, κυβερνήσεων που πήραν –ή μάλλον κυρίως επειδή πήραν- μία εξευτελιστική θέση σκλαβιάς στον Δυτικό κόσμο; Ναι, πρέπει να είμαστε οι μαθητές αυτών των κινημάτων, και όχι οι ηλίθιοι καθηγητές τους. Γιατί δίνουν ζωή, με την ευφυΐα των δικών τους εφευρέσεων, σ’ αυτές τις ίδιες πολιτικές αρχές για τις οποίες εδώ και καιρό οι κυρίαρχες δυνάμεις προσπαθούν να μας πείσουν ότι έχουν ξεπεραστεί. Και συγκεκριμένα την αρχή την οποία ο Μαρά δεν σταμάτησε ποτέ να ανακαλεί: όταν είναι θέμα ελευθερίας, ισότητας, απελευθέρωσης, πρέπει όλοι να συμμετέχουμε στις λαϊκές αντιστάσεις.
Έχουμε Δίκιο που Εξεγειρόμαστε
Ακριβώς όπως και στην πολιτική, τα Κράτη μας και αυτοί που ωφελούνται από αυτά (πολιτικά κόμματα, συνδικάτα και πρόθυμοι διανοούμενοι) προτιμούν την διαχείριση από την εξέγερση, προτιμούν τα ειρηνικά αιτήματα και την «ήσυχη μετάβαση» από την παραβίαση του νόμου. Αυτό που μας θυμίζουν οι Τυνήσιοι και οι Αιγύπτιοι είναι ότι η μόνη κατάλληλη πράξη απέναντι στο αίσθημα της σκανδαλώδους κατάληψης από την Κρατική εξουσία είναι η μαζική εξέγερση. Σ’ αυτή την περίπτωση η μόνη συγκεντρωτική κραυγή ικανή να ενώσει τις απελπισμένες βλέψεις αυτών που αποτελούν ένα πλήθος είναι: «εσύ εκεί, φύγε!». Η εξαιρετική σπουδαιότητα της εξέγερσης, συγκεκριμένα της αποφασιστικής της δύναμης, βρίσκεται στο γεγονός ότι η συγκεντρωτική κραυγή της, που επαναλαμβάνεται από εκατομμύρια όντα, δίνει το μέτρο το οποίο θα είναι, αναμφισβήτητα, μη αναστρέψιμα, η πρώτη της νίκη: το πέταγμα του προσδιορισμένου ανθρώπου. Κι ό,τι κι αν συμβεί μετά, αυτός ο θρίαμβος της λαϊκής δράσης, παράνομος από την φύση του, θα είναι για πάντα νικηφόρος. Τώρα, που μία εξέγερση ενάντια στην δύναμη του Κράτους μπορεί να είναι απολύτως επιτυχής, είναι ένα παγκόσμιο παράδειγμα. Αυτή η νίκη μας υποδεικνύει τον ορίζοντα πάνω από τον οποίον οποιαδήποτε συλλογική πράξη απρόσκοπτη από την εξουσία του Νόμου σχεδιάζει το περίγραμμα της: αυτό που ο Μαρξ ονόμασε «ο μαρασμός του Κράτους». Η γνώση ότι κάποια μέρα οι άνθρωποι, ελεύθερα συνεργαζόμενοι και καταφεύγοντας στην δημιουργική τους δύναμη, θα είναι ικανοί να πετάξουν τον νεκρικό καταναγκασμό του Κράτους. Αυτός είναι ο λόγος που αυτή η Ιδέα ξυπνάει απεριόριστο ενθουσιασμό σε ολόκληρο τον κόσμο και θα ενεργοποιήσει την επανάσταση που τελικά θα ανατρέψει την τωρινή εξουσία.   
Μια Σπίθα Μπορεί να Βάλει Φωτιά στην Πεδιάδα…

Ξεκίνησε με την αυτοκτονία, μια αυτοπυρπόληση, ενός άνδρα που απολύθηκε, και στον οποίον απαγορεύτηκε το μίζερο εμπόριο το οποίο του επέτρεπε να επιβιώνει, και επειδή μια γυναίκα αστυνομικός τον χαστούκισε στο πρόσωπο γιατί δεν καταλάβαινε τι είναι πραγματικό σ’ αυτόν τον κόσμο. Σε μερικές μέρες αυτή η χειρονομία διευρύνθηκε και σε μερικές βδομάδες εκατομμύρια ανθρώπων ουρλιάζουν την χαρά τους σε μία μακρινή πλατεία κι αυτό συνεπιφέρει την αρχή της καταστροφής για τους ισχυρούς ηγεμόνες. Τι βρίσκεται στην ρίζα αυτής της θαυμάσιας επέκτασης; Έχουμε να κάνουμε με ένα νέο είδος επιδημίας ελευθερίας; Όχι. Όπως είπε ποιητικά ο Ζαν-Μαρί Γκλιζέ: «Η διάδοση ενός επαναστατικού κινήματος δεν γίνεται όπως η μόλυνση. Αλλά από την αντήχηση. Κάτι που αναδύεται εδώ αντιλαλεί την βίαιη αναταραχή που εκπέμφθηκε από κάτι που έγινε εκεί πέρα. Ας ονομάσουμε αυτήν την αντήχηση «συμβάν». Το συμβάν είναι η απότομη δημιουργία, όχι μίας καινούργιας πραγματικότητας, αλλά μιας μυριάδας νέων δυνατοτήτων. Καμία απ’ αυτές δεν είναι η επανάληψη κάτι ήδη γνωστού. Γι’ αυτόν τον λόγο είναι σκοταδιστικό να πούμε «αυτό το κίνημα διεκδικεί δημοκρατία» (υπονοώντας αυτήν την οποία απολαμβάνουμε στη Δύση) ή ότι «αυτό το κίνημα επιδιώκει κοινωνική βελτίωση» (υπονοώντας την μέση ευημερία για τον μικροαστό στο σπίτι). Ξεκινώντας με σχεδόν τίποτα, αντηχώντας παντού, η λαϊκή εξέγερση δημιουργεί άγνωστες πιθανότητες για ολόκληρο τον κόσμο. Η λέξη «δημοκρατία» μόλις που ξεστομίζεται στην Αίγυπτο. Υπάρχει συζήτηση για «μία νέα Αίγυπτο», για τον «αληθινό Αιγυπτιακό λαό», για μια συντακτική συνέλευση, για ολοκληρωτικές αλλαγές στην καθημερινή ζωή, για ανήκουστες και προηγουμένως άγνωστες πιθανότητες. Υπάρχει μια καινούργια πεδιάδα που θα έρθει μετά από αυτήν που πλέον δεν υπάρχει, αυτήν που πυρπολήθηκε από την σπίθα της εξέγερσης. Αυτή η πεδιάδα που πρόκειται να πραγματοποιηθεί στέκεται μεταξύ της διακήρυξης μιας τροποποίησης στην ισορροπία των δυνάμεων και στο να γίνουν νέες εργασίες. Μεταξύ της κραυγής ενός νέου Τυνήσιου: «Εμείς, παιδιά εργατών και χωρικών, είμαστε δυνατότεροι από τους εγκληματίες» και αυτού που είπε ένας νέος Αιγύπτιος: «Από σήμερα, 25 Ιανουαρίου, παίρνω στα χέρια μου τα θέματα της χώρας μου.»

Οι Λαοί, Μόνο οι Λαοί, Είναι οι Δημιουργοί της Παγκόσμιας Ιστορίας

Είναι απίστευτο πως στην Δύση μας, οι κυβερνήσεις και τα media θεωρούν τους αντάρτες σε μια πλατεία του Καϊρου ως τον «Αιγυπτιακό λαό». Πως είναι δυνατόν; Δεν είναι ο λαός για αυτούς, ο μόνος λογικός και νόμιμος λαός, αυτός που συνήθως περιορίζεται στην πλειοψηφία μιας δημοσκόπησης, ή στην πλειοψηφία των εκλογών; Πώς συνέβη αυτό και ξαφνικά, οι εκατοντάδες των επαναστατών είναι οι αντιπρόσωποι ενός πληθυσμού 80 εκατομμυρίων; Είναι ένα μάθημα που δεν πρέπει να ξεχαστεί και δεν θα το ξεχάσουμε. Μετά από ένα συγκεκριμένο ξεκίνημα αποφασιστικότητας, πείσματος και κουράγιου, οι λαοί, στην πραγματικότητα μπορούν να συγκεντρώσουν την ύπαρξη τους σε μια πλατεία, μια λεωφόρο, σε μερικά εργοστάσια ή ένα πανεπιστήμιο… Όλος ο κόσμος θα είναι μάρτυρας του κουράγιου τους, και ειδικά των θαυμαστών δημιουργιών που το συνοδεύουν. Αυτές οι δημιουργίες αποδεικνύουν ότι εκεί, υπάρχει ο Λαός. Όπως ένας Αιγύπτιος επαναστάτης το έθεσε ξεκάθαρα: «πριν έβλεπα τηλεόραση, τώρα η τηλεόραση βλέπει εμένα». Στον βηματισμό ενός συμβάντος, ο Λαός αποτελείται από αυτούς  που ξέρουν πώς να λύσουν τα προβλήματα που αναδεικνύονται από το συμβάν. Έτσι, στην κατάληψη μιας πλατείας: το φαγητό, οι διευθετήσεις σχετικά με τον ύπνο, οι φύλακες, τα πανό, οι προσευχές, οι αμυντικές πράξεις, ώστε το μέρος που συμβαίνουν όλα, το μέρος που είναι το σύμβολο, να κρατείται διασφαλισμένο για τον λαό, με κάθε κόστος. Προβλήματα τα οποία, στο επίπεδο των εκατοντάδων χιλιάδων εξεγερμένων ανθρώπων που κινητοποιήθηκαν από παντού, φαίνονταν άλυτα, ακόμα περισσότερο από το γεγονός ότι σε αυτό το μέρος το Κράτος έχει σχεδόν εξαφανιστεί. Το να λύσεις άλυτα προβλήματα χωρίς την βοήθεια του Κράτους γίνεται το πεπρωμένο ενός συμβάντος. Και είναι αυτό που κάνει τον Λαό, ξαφνικά, και για ένα απροσδιόριστο χρονικό διάστημα, να υπάρχει εκεί που έχει αποφασίσει να συναθροιστεί.

Χωρίς ένα Κομμουνιστικό Κίνημα, δεν υπάρχει Κομμουνισμός

Η λαϊκή εξέγερση που εξετάζουμε γίνεται ξεκάθαρα χωρίς ένα Κόμμα, χωρίς έναν ηγεμονικό οργανισμό, χωρίς έναν αναγνωρισμένο ηγέτη. Με την πάροδο του χρόνου, μπορούμε να εκτιμήσουμε αν αυτό το χαρακτηριστικό είναι ένα πλεονέκτημα ή ένα μειονέκτημα. Σε κάθε περίπτωση, αυτό είναι που μας κάνει, σε μια πολύ αγνή μορφή, αναμφίβολα την αγνότερη από την Παρισινή Κομμούνα, να το ονομάσουμε έναν κομμουνισμό του κινήματος. Ο «Κομμουνισμός» εδώ σημαίνει: μια κοινή δημιουργία μιας συλλογικής μοίρας. Αυτή η «κοινή δημιουργία» έχει δύο συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Πρώτον, είναι γενική, αντιπροσωπεύοντας, σε ένα μέρος την ανθρωπότητα ως ολότητα. Εκεί μπορούμε να βρούμε όλες τις κατηγορίες των ανθρώπων να δημιουργούν τον Λαό, κάθε λέξη ακούγεται, κάθε πρόταση εξετάζεται, κάθε δυσκολία αντιμετωπίζεται για αυτό που είναι. Δεύτερον, ξεπερνά όλες τις ουσιώδεις αντιφάσεις που το Κράτος υποστηρίζει ότι είναι η αποκλειστική αρμοδιότητα του αφού μόνο αυτό είναι σε θέση να τις διαχειριστεί, χωρίς ποτέ να τις υπερβεί: μεταξύ διανοουμένων και χειρωνακτών εργατών, μεταξύ ανδρών και γυναικών, μεταξύ πλουσίων και φτωχών, μεταξύ Μουσουλμάνων και Κοπτών, μεταξύ των χωρικών και των κατοίκων του Καϊρου. Χιλιάδες νέες δυνατότητες, που αφορούν αυτές τις αντιθέσεις, αναδύονται κάθε χρονική στιγμή, στην οποία το Κράτος –οποιοδήποτε Κράτος- παραμένει απόλυτα τυφλό. Κάποιος παρατηρεί νεαρές γυναίκες γιατρούς από τις επαρχίες να φροντίζουν τους τραυματισμένους, κοιμώμενες στην μέση ενός κύκλου από άγριους νεαρούς άνδρες, και είναι τόσο ήρεμες όσο δεν ήταν ποτέ στο παρελθόν, γνωρίζοντας ότι κανείς δεν θα τολμήσει να αγγίξει μια τρίχα από το κεφάλι τους. Άλλος παρατηρεί επίσης, μια ομάδα μηχανικών να ικετεύει νεαρούς κάτοικους των προαστίων να κρατήσουν τις θέσις τους και να προστατεύσουν το κίνημα με την ενέργεια τους στην μάχη. Άλλος παρατηρεί μια σειρά Χριστιανών να κάνουν σκοπιά, όρθιοι, προφυλάσσοντας γονατισμένους Μουσουλμάνους που προσεύχονται. Άλλος παρατηρεί εμπόρους κάθε είδους να τρέφουν τους ανέργους και τους φτωχούς. Άλλος παρατηρεί ανώνυμους παρευρισκόμενους να κουβεντιάζουν. Άλλος μπορεί να διαβάσει χιλιάδες σημάδια όπου οι ατομικές ζωές αναμειγνύονται όλες μαζί στο μεγάλο καζάνι της Ιστορίας. Όλες αυτές οι καταστάσεις, οι εφευρέσεις συνιστούν τον κομμουνισμό του κινήματος. Για δύο αιώνες το μόνο πολιτικό πρόβλημα ήταν το πώς θα μπορούσαν να εγκαθιδρυθούν μακροπρόθεσμα οι εφευρέσεις του κομμουνισμού του κινήματος; Ο μοναδικός αντιδραστικός ισχυρισμός υποστηρίζει ότι «Αυτό είναι αδύνατον, αληθινά βλαβερό. Ας εμπιστευθούμε λοιπόν τις εξουσίες του Κράτους». Δόξα στον Τυνησιακό και τον Αιγυπτιακό λαό επειδή υπενθυμίζουν το αληθινό και μοναδικό πολιτικό καθήκον: η οργανωμένη πιστότητα στον κομμουνισμό του κινήματος υπερισχύει του Κράτους.

Δεν Θέλουμε Πόλεμο, Αλλά Δεν Τον Φοβόμαστε

Παντού έχει επισημανθεί η ειρηνική ηρεμία των γιγαντιαίων διαδηλώσεων, και αυτή η ηρεμία έχει συνδεθεί με το ιδανικό της εκλογικής δημοκρατίας η οποία επισυνάφθηκε στο κίνημα. Ας σημειώσουμε όπως και να έχει ότι εκατοντάδες αντάρτες σκοτώθηκαν, και εξακολουθούν να σκοτώνονται κάθε μέρα. Σε περισσότερες από μια φορές, αυτοί που σκοτώθηκαν ήταν μαχητές και μάρτυρες του συμβάντος, πέθαναν για την προστασία του κινήματος. Οι πολιτικοί και συμβολικοί χώροι της εξέγερσης έπρεπε να προστατευτούν με άγριες μάχες εναντίον των πολιτοφυλάκων και των αστυνομικών δυνάμεων των απειλούμενων καθεστώτων. Και ποιοι ήταν αυτοί που πλήρωσαν με την ζωή τους, παρά οι νέοι από τις φτωχότερες κοινότητες;  Η «μεσαία τάξη» - από την οποία ο εξωφρενικός Μισέλ Άλιο-Μαρί (Michelle Alliot-Marie) είπε ότι σε αυτούς και μόνο σε αυτούς θα κρινόταν η δημοκρατική έκβαση των γεγονότων- θα πρέπει να θυμάται ότι, την κρίσιμη στιγμή, η επιμονή της εξέγερσης εγγυήθηκε μόνο από την απεριόριστη δέσμευση των λαϊκών σωμάτων. Η αμυντική βία είναι αναπόφευκτη. Συνεχίζει ακόμη, σε δύσκολες συνθήκες, στην Τυνησία αφού οι νεαροί επαρχιακοί ακτιβιστές στάλθηκαν πίσω στην μιζέρια τους. Μπορεί κάποιος να σκεφθεί σοβαρά ότι αυτές οι αναρίθμητες πρωτοβουλίες και αυτές οι σκληρές θυσίες έχουν ως κύριο αντικείμενο τους να παρακινήσουν τους ανθρώπους «να επιλέξουν» μεταξύ του Σουλεϊμάν και του Ελ Μπαραντέι, όπως συμβαίνει στην Γαλλία όπου με οικτρό τρόπο παραδίδουμε την θέληση μας στην επιλογή μεταξύ Σαρκοζύ και Στρος-Καν; Αυτό είναι το μόνο μάθημα αυτού του μαγευτικού επεισοδίου;  Όχι, χίλιες φορές όχι! Ο Τυνησιακός και Αιγυπτιακός λαός μας λένε: ξεσηκωθείτε, χτίστε έναν καινούργιο δημόσιο χώρο για τον κομμουνισμό του κινήματος, προστατέψτε τον με κάθε μέσο ενώ θα εφευρίσκετε το επόμενο πέρασμα της πράξης: αυτό είναι το πραγματικό της πολιτικής της λαϊκής χειραφέτησης.  Σίγουρα, τα Αραβικά Κράτη δεν είναι οι μόνες χώρες οι οποίες είναι ενάντια στους λαούς, και  που παρά τις εκλογές, είναι παράνομες. Ότι και αν γίνει, οι Τυνησιακές και οι Αιγυπτιακές εξεγέρσεις έχουν ένα οικουμενικό μήνυμα. Ορίζουν νέες δυνατότητες και με αυτόν τον τρόπο, η αξία τους είναι παγκόσμια.   

Μετάφραση από τα γαλλικά στα αγγλικά Antonio Cuccu

ενότητες

τελευταίες μεταφράσεις

προς μετάφραση

Τα κείμενα με το προς μετάφραση είναι σε διαδικασία μετάφρασης