Κάλεσμα

Προβολή κειμένου

Σύνοψη - Uses of A Whirlwind

Σύνοψη - Uses of A Whirlwind

 

Submitted by onion on Wed, 2010

by Judas Lee

Το βιβλίο «Uses of a Whirlwind» δεν είναι μια αφήγηση ή βιβλίο του πατέρα σας σχετικά με τα κοινωνικά κινήματα, που σας ταξιδεύει πίσω στο χρόνο, σε άλλες εποχές, όπως τόσες πολλές εργασίες που πραγματεύονται την ριζοσπαστική/ανατρεπτική θεωρία τείνουν να κάνουν. Αυτή η συλλογή δοκιμίων προσφέρει πολύτιμους απολογισμούς και αναλύσεις αναφορικά με τρόπους τους οποίους επιλέγουν τα σύγχρονα κινήματα ως απάντηση στη παρανοϊκή εποχή του νεοφιλελευθερισμού. Μια εποχή, την οποία πάρα πολλοί από μας προσπαθούν διαρκώς να κατονοήσουν. τόσο πολλοί μας προσπαθεί συνεχώς να καταλάβει καλύτερα. Η συλλογικότητα «Team Colors Collective» διακυρρήτει ότι «η προσωπική μας ριζοσπατικοποίηση είναι ένας καρπός αν φανταστούμε το κίνημα της αντι-παγκοσμιοποίσης, στο ηλιοβασίλεμα του 20ου αιώνα, ως δέντρο». Συνεπώς, οι αγώνες και οι τοποθετήσεις που αναφέρονται στο βιβλίο συνιστούν λίθους στο οικοδόμημα της αμφησβήτισης και ανατροπής σε μια υφήλιο που μεταβάλλεται διαρκώς. Από τις εξεγέρσεις των Zapatistas στο Μεξικό το 1994, τις διαμαρτυρίες ενάντια στο Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου στο Σηατλ το 1999, το αντι-πολεμικό κίνημα και τις προσπάθειες αποκατάστασης στην μετα-Katrina της Νέας Ορλεάνης. Πρόκειται για το εδώ και το τώρα.

Ο τίτλος του βιβλίου και ο τρόπος μέσα από τον οποίο λειτουργούν οι μεταφορές πηγάζει από μια διάκριση/σύγκριση ανάμεσα στα κοινωνικά κινημάτα αμφησβήτησης/ανατροπής του παλελθόντος και του σήμερα. Η Team Colors (TC) αποκαλεί την χρονική περίοδο των δεκατιών 1960 (προς το τέλος κυρίως) και 70, ως «πυρκαγιές»,επειδή τα κινήματα μεταπηδούσαν, αυξάνονταν και διαδίδονταν όπως οι φλόγες. Κατόπιν, το κεφάλαιο και το κράτος έχουν οικειοποιηθεί κάποιους μηχανισμούς από το κινηματικό παρελθόν για την δική τους οχύρωση: περιορισμός των ελευθεριών λόγω «πάρα πολλής δημοκρατίας,», ογκώδεις ιδιωτικοποίηση και άρση των ρυθμίσεων, μεγάλες οπισθοδρομήσεις στο δικαιο που ορίζει τις εργασίακές συνθήκες, άνοδος του παράγοντα «μη κερδοσκοπικος βιομηχανικό συντελεστής», και μεγαλύτερης διείσδυσης του κεφαλαίου χρηματοδότησης σε όλους τους τομείς της ζωής. Εν μέσω τέτοιου κλίματος, τα ανατρεπτικά κινήματα έχουν πλέον μεταβεί από το χαρακτηρασμό την πυρκαγιάς στο «φτερό στον άνεμο αλλά «whirlwinds.» Αποτελούνται ένα συνοθύλλευμα, συνιστάμενο από πολλαπλά ρεύματα πλήθους που είναι «ρευστά, ανοικτά, των οποία τα πεδία αναφοράς συνεχώς διευρύνονται.

Η συνηρρμική μεταφορά «whirlwinds» αποσκοπή μα αποδόσει εικονικά τον τρόπο κίνησης των εξελίξεων στα διάφορα πεδία της σύγχρονής εποχής. Το TC δεν είναι απαισιόδοξο για τον τεμαχισμό και τη διασπορά των κινημάτων. Με αυτή την εικόνα ελίσσεται ξεπερνώντας την παγίδα της νοσταλγίας της μιας ομογενούς ενιαίας εργατικής τάξης ή ενός επαναστατικού προλεταριάτου. Αντίθετα, επιδιώκει να αναγνωρίσει ότι το πλήθος των απεγνωσμένων διάσπαρτων κινημάτων που υπάρχουν στους καιρούς μας συνιστούν πολλεπλές πτυχές αγώνα. Καθένα από αυτούς διατηρεί τη μοναδικότητα του, ενώ όλα έχουν τουλάχιστον ένα κοινό χαχτηριστηκό: αμφησβιτεί (το καθένα με το δικό του τρόπο) την ηγεμονική πολιτική του νεοφιλελλευθερισμού στα πλαίσια του ρατσισμού, της καταγωγής, της σεξουαλικότητας, του περιβάλλοντος, της αστικής δικαοσύνης κτλ. Η συλλογικότητα διατείνεται, σε αισιόδοξο τόνο, πως η κομβική πρόκληση της σύγχρονης πραγματικότητας εντοπίζεται στη δημιουργία μορφών και δικτύων αλληλεγγύης τα οποία θα διευρίνονται ωσμώμενα σε/με διαφορετικούς αγώνες αντίστασης αποσκοπώντας σε επικοδομητικές ζυμώσεις, περιφερόμενα (τα κινήματα) σε ένα ιδιαίτερα ποικίλο πολιτικό τοπίο που χρωματίζεται από ισχυρές εκρήξεις μιας , με ποικίλες εκφράσεις, τρόπους κςι πρακτικές, συνδεμένης εξέγερσης.

Ένα ισχυρό έρεισμα αυτης της τάσης βασίζεται στην πεποίθηση ότι η θεωρία και η πρακτική είναι απολύτως αδιάσπαστες. Ως απόδειξη αυτής της πεποίθησης συμβαίνει η εμφανής αφοσίωση της εκδοτικής κολεκτίβας στη στρατευμένη έρευνα, «έρευνα, η οποία διεξάγεται από στρατευμένους ενεργούς ακτιβιστές αποσκοπώντας στη εμβάθυνση και ενίσχυση του αγώνα». Θέτωντας τέτοιες προοπτικές, κάθε επιλογή εκφέρει μαι μοναδική πτυχή της σύνθετης δυναμικής των whirlwinds, διευκολύνοντας τα οργανομένα κομμάτια και τη σκεπτόμενη κοινωνία να κατανοήσουν όσο το δυνατόν εκτενέστερα και σε βάθος, τι σημαίνει η αμφησβήτηση και εναντίωση απέναντι σε ένα κοινωνικο/οικονωμικο/πολιτικό σύστημα όπως ο νεοφιλελευθερισμός.

Το κεφάλαιο «Οργάνωση των περιπτωσιολογικών μελετών» διαθέτει μελέτες από τις οργανωτικές μορφές, οι οποίες κατά το παρελθόν έχουν επιλεγεί (προκύπτοντας) ως εναλλακτικές λύσεις απέναντι σε παραδοσιακές μορφές οργάνωσης, όπωςτο παραδοσιακό Εργατικό Συνδικάτο, τις μη κερδοσκοπικές οργανώσεις, και τις συναθροίσεις διαμαρτυρίας κατόπιν καθεστωτικής άδειας. Επιγραμματικά για παράδειγμα, η δομή κολεκτιβιστών Bluestockings Bookstore του NYC, η ανατρεπτική τακτική της Direct Action to Stop the War στο Σαν Φρανσίσκο, και η οργάνωση επισφαλών εργαζομένων στο Εργατικό Συνδικάτο της Starbucks. Οι παραπάνω κινήσεις απεικονίζουν σημαντικές προσπάθειες ψηλάφησης και διερεύνησης νέων αποτελεσματικών τρόπων και μορφών στα πεδία των εκάστοτε αγώνων και οργάνωσης.

Ανάμεσα στις μελετες οργάνωσης ανά περίπτωση, εντοπίζεται μια ωσμωτική τιμιότητα , αντανάκλαση και αλληλεπίδραση. Τέτοια φαινόμενα σκιαγραφούν μια φωνή που αποτυπώνέται από ένα εμπνευσμένο στοχαστικό γράψιμο και ανοίγει δίαυλους διαλόγου με εκείνους τα των οποίων μυαλά είναι συστηματοποιημένα, κουρασμένα και ακατέργαστα στην επαφή με νέες έννοιες που ούτως ή άλλως εισάγωνται από τον αντίπαλο (πχ., πως κάποιες μη κερδοσκοπικές οργάνωσεις συνιστούν συγκοινωνούντα δοχεία επιχειρήσεων). Πρόκυται για δοκίμια απελευθερωμένου τρόπου παραγωγής και διακίνησεις, είτε μέσα από απελευθερωμένες εκδόσεις, ή στοιβαγμένα στο διαδίκτυο και πάρα πολύ συχνά, οι σελίδες ανατρεπτικών εφημερίδων και βιβλίων.

Στο «Μια Συζήτηση για τα Οργανωτικά Μοντέλα Κοινωνικής Δικαιοσύνης στην Πόλη», για παράδειγμα, το ζήτημα φωτίζει το επίμαχο πεδίο αναφορικά με τα επίπεδα δέσμευσης(από και προς) την κυβέρνηση, όπως δηλώνει ο διοργανωτής εδάφους, Take Back the Land Organizer Max Rameau {Α} «δεν σκεφτόμαστε τη δύναμη υπό την έννοια αναζήτησης ενός τρόπου επικοινωνίας και τόπου συνάντησης με τους εκλεγμένους αξιωματούχους ή ως μια μέθοδο για να τους αντικαταστήσουμενα, η ακόμη και να υποχωρήσουμε αν μας κάνουν κάποιες παραχωρήσεις. Σκεφτόμαστε (τη δύναμη) αναφορικά την ικανότητα της κοινότητάς μας και πώς μπορούμε να διευρυνθούμε και να επεκτείνουμε έπειτα εκείνη την ικανότητα».

Το «Κινηματικές στρατηγηκές» διευρύνει μια προοπτική, η οποία διερευνά τα πλαίσια/περιεχόμενα προσπαθειών και τρόπου που έχουν διαμορφωθελι στις συμμαχίες και τις διασυνδέσεις των whirlwinds που εκμαιεύουν ως συμπεράσματα από δύσκολες καταστάσεις στις οποίες βρέθηκαν. Ένα τμήμα του δοκίμιο επιχειρηματολογεί αναφορικά με την κυριαρχία τροφίμων ως αναπόσπαστο τμήμα της κίνημα σφαιρικής/παγκόσμιας δικαιοσύνης. Ένα άλλο κομμάτι ερευνά την ιστορία των κέντρων ανεξάρτητης μέσων και πληροφόρησης (IMCs), όχι μόνο από τη σκοπιά της αμφισβήτησης που επιδεικνύουν απέναντι στην κρατική καταστολή της πληροφόρησης και της εταιρικής συσσώρευσης των μέσων ενημέερωσης, αλλά και όσον αφορά τις νέες προκλήσεις των αυτόνομων μέσων παρά τα νέα κοινωνικά μέσα.

Ένα εφιέστατο, καινοτόμο και οικείο δοκίμιο από ένα μέλος της συλλογικότητας TC, του Stevie Peace υπο τον τίτλο «η επιθυμία για θεραπεία» καταδεικνύόντας συγχρόνως και μια νέα μέθοδο καθώς επίσης και τη σημεολογία της συγγραφής υλικού αναφορικά με μεθοδικά και παθιασμένα κοινωνικά κινήματα. Η τοποθέτηση του στο δοκίμιο είναι αναγκαία, χρήσιμη και σκιαγραφεί ένα αντανακλαστικό αυσυνείδησης, το οποίο μόνο κατ' εικόνα εντοπίζεται σε πολλύς φαντασμένους επαγκελματίες συγγραφείς. Ο Peace τσιμπάει δύο κινήματα-Critical Resistance and Restorative Justice Community Action {κρίσιμη αντίσταση και την Δράση για την Αποκατάσταση της Κοινότικής Δικαιοσύνης}-και αναλύοντας τα τα αντιπαραβάλει σε ένα νέο όχυμα αξιολόγησης/ελέγχου* με παραμέτρους όπως εναντίωση στα τυποποιημένα μέτρα της επιτυχίας όπως η διαρκής αύξηση χρήματος, η συμμετοχή σε διαμαρτυρία, ο αριθμός εκστρατειών, και ούτω καθεξής.

Η εισαγωγή του ελέγχου, ως έννοια με έναν πολύ σκόπιμο, προσεγμένο και αιχμηρό τρόπο, ο Peace όχι μόνο μας αναγκάζει για να αναστοχαστούμε αναφορικά με το πώς τα κινήματα εξετάζουν τον έλεγχο στην εργασία τους, καθώς επίσης και στις καθημερινές ζωές μας. Αλλά, επίσης, δίνει μια γεύση σχετικά με τις προοπτικές μορφής και ποιότητας που θα έπρεπε να διακατείχε όλα τα κρίσιμα και ριζοσπαστικά δοκίμια. Μπορεί να υπάρξει ένα πλήθος οντοτήτων και περιεχομένων ικανό να χρησιμοποιήσει, να εξηγήσει, να διηγηθεί, να αναλύσει και να κατανοήσει τα πολλά ρεύματα των whirlwinds; Είμαστε σε θέση να ευθυγραμμίσουμε εκ νέου την εστίασή μας προς τα εμπρός, «περπατώντας θέτουμε τις ερωτήσεις,» που είναι τόσο επινοητικές όσο είναι αποδοτικές, όπως η ερώτηση του Peace, «τι υπονοήται πίσω από τον όρο «θεραπεία»** ;

Τα δοκίμια στο κομμάτι «Θεωρητική Ανάλυση» πραγματεύονται νέα εννοιολογικά και νοηματικά εργαλεία και αντιλήψεις ανοίγοντας διαύλους προς ποικίλες κατευθύνσεις. Ένα μέρος δομείται χαρτογραφώντας σχέσεις γύρω από τη σφαίρα της τροφής, της ενέργειας και την κρίση της μισθωτής εργασίας την χρονική περίοδο 2008-09. Αναλύει τις πιθανότητες αναδύνθεσης της εργατικής τάξης. Ένα άλλο δοκίμιο χρησιμοποιεί μια προσεγμένη ανάλυση για να εξηγήσει την κρίση τηςand Wall St. ως μπάλωμα στην πιο επικρατούσα έμφαση που δίνεται συνήθως στα αρπακτικά έργα του σφαιρικού οικονομικού κεφαλαίου.

Το τελευταίο μέρος, υπό τον τίτλο «Συνεντεύξεις», κλείνει τον κύκλος με τη θέση της παρούσας μορφής νεοφιλελεύθερου προβάλλοντας τη μέσα στο παρελθόν με οξυδερκείς τρόπους. Σε αυτούς τους διαλόγους, υπάρχει μια ισχυρή δέσμευση για «την επανάσταση» ακόμη κι αν αυτός ο όρος, μέσα από τέτοιες αναλύσεις, αποκτά μια πιο αποστασιοποιημένη χροιά από τις κλασσικές ουτοπιστικές υποδηλώσεις προς συγκεκριμένα προγράμματα δημιουργίας νέων κόσμων, απεικονίσεων στοχαστικών εκτιμήσεων αυτού που ενσαρκώνει μέσα τους «η δικαιοσύνη».

Στο βιβλίο μερικά θέματα μπαίνουν πιο κεντρικά από άλλα σε σχέση με το γενικό πλαίσιο του TC. Μερικά από τα κομμάτια ήταν πιό αντανακλαστικά από άλλα. Ένα ή δύο φάνηκαν υποδιαίστερα μέσα από την προσέγγισή τουςγια τη συγγραφή, δεδομένου ότι πρόκειται για ένα βιβλίο που δομήται γύρω από τον πυρήνα των κοινωνικών κινημάτων. Ωστόσο, το γεγονός ότι αναφέρονται η ίδια δίνει έμφαση την επιδίωξη του TC να δώσει πολυδιάστατες προεκτάσεις μέσα από αυτό το βιβλίο. Μια συλλογή που φιλοδοξεί αληθινά να προσφέρει μια μοναδική αποτύπωσης αυτού του μεγέθους, αλλά επιθυμεί να αποφύγει την αυτοκατανάλωση και τη στερότητα εγκωμίων για το προσωπικό έργο τω συντελεστών της (σε όλα τα επίπεδα-οργάνωση, δράση, συγραφή). Αυτό που φαίνεται να επιδιώκεται και να προβάλλεται στις συνοπτικές αναλσεις μερικών δοκιμίων ή τμημάτων τους αφορά τη λειτουργία μιας κομβικής και κρίτικής σύνθεσης. Η ωμωση δυο σφαιρών, από τη μια η σφαίρα του θεωρητικού και διανοούμενου, και από την άλλη το συναίσθημα, ο σχεδιασμός, η στρατηγική, η πραγματικότητα.

Το TC αφουγκράζεται και αντιλαμβάνεται ότι το βιβλίο έχει ατέλειες και περιορισμούς, οι περισσότερες από τις οποίες είναι αποτέλεσμα βιασύνης να απελευθερώσει ένα βιβλίο που σύντακε σε σύντομο χρονικό διάστημα. Αλλά το βιβλίο είναι συντριπτικά επιτυχές σε επίπεδο διορατικότητας προτείνοντας μια μέθοδο, δίνοντας ώθησή για κομβικά ζητήματα που αφορούν την κρίσιμη δράση και έρευνα, και εν τέλη αρθρώνει μια επιθυμία για μια επιστροφή στη ριζοσπαστική/ανατρεπτική κοινοτική οργάνωση.
Απελευθερώθηκε/εκδόθηκε το Μάιο αυτού του έτους, «Uses of a Whirlwind » εμφανίζονται ακριβώς στη σωστή στιγμή, ένα ερμηνευτικό εργαλείο πολύτιμο που αποσκοπεί να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε γιατί υπάρχει μια διαδεδομένη αίσθηση της δυνατότητας και της παράλυσης συγχρόνως. Το βιβλίο εκθέτει πώς ο διαχωρισμός ρόλων του διοργανωτή, του ακτιβιστή και των συμμετέχοντων παράγει ποικίλα νοήματα εμπίπτοντας συνάμα στον κίνδυνο όπως ένα αδύνατο αεράκι, ή πώς μπορεί να κτυπήσει μαζί στους ανεμοστροβίλους της αλλαγής. Η μεταφορά «των whirlwinds» είναι τόσο πολύ στοχευμένη ως εργαλείο ανάλυσης, όντας μια σχηματική αμφισβήτηση σε συγκεκριμένες μορφές δράσης κομβικές για τους αγώνες ενάντια στο νεοφιλελευθερισμό.

 

Κάποιες ερωτήσεις που έκανα στους TC:

1. Ποιες οργάνωσης/ακτιβισμού έλκουν περισσότερο τους Team Colors; Υπάρχουν οποιεσδήποτε αρχικές ανησυχίες/ενδοιασμοί με τις οποίες έρχεστε αντιμέτωποι όταν εξετάζετε διαφορετικές μορφές οργανώσης στην εργασία και ποια είναι η ανταπόκριση των διοργανωτών; Πού εστιάζετε; Τι διερωτάστε; Υπέβαλλα αυτό το ημι-τελές ερώτημα, το οποίο συγκεκριμενοποιήται στο βιβλίο. Διαβάζοντας τη συζήτησή σας συνειδητοποίησα αργότερα ότι με αφορά όχι μόνο η γνώση για τα κριτήριο μέσω των οποίων κάνατε διαλογή στις ομάδες που περιλήφθηκαν στο βιβλίο (που απαντήθηκε) αλλά και ποια είδη ομάδων, δραστηριοτήτων και ανθρώπων θεωρείτε ως κομμάτι του Whirlwinds και ποια όχι.

Είναι δύσκολη η άμεση απάντηση σε ένα τέτοιο ερώτημα διότι, ενώ τα γεγονότα οργάνωσης που διαδραματίζονται αυτή τη στιγμή και μας αφορούν εκτείνονται σε ένα ποικίλο και ευρύ φάσμα, αντιλαμβανόμαστε ότι τα πεδία γνώσης μας αναφορικά με το συγκεκριμένο ζήτημα της οργάνωσης σε αυτό το χώρο είναι αρκετά περιορισμένες. Επίσης, εκδηλώνουμε ενδιαφέρον για διαρκώς εξελισσόμενο ζήτημα, μέσα από διαδυκτιακή επικοινωνία. Το ζήτημα αυτό αναφέρεται στην καθημερινή αντίσταση και τους «κρυμμένους» αγώνες στους οποίους κάποιος κόσμος εμπλέκεται προσπαθώντας να επιβιώσει ή να βελτιώσει τις συνθήκες διαβίωσης του. Παρόλο που δεν διαθέτουμε ούτε το χρόνο ούτε τους πόρους ούτε καταφέρνουμε να διερευνήσουμε σε αυτά τα πεδία σε βάθος, αμέσως (αυτό αντανακλάται σε μερικά θέματα που ανακύπτουν κατά την εξέλιξη της συζήτησης). Ακόμα, μπορούμε να πούμε ότι γενικά, διεγειρόμαστε με τις ομάδες, τα προγράμματα, και τις διαδικασίες που αρθρώνουν μια επιστροφή ριζοσπαστική/ανατρεπτική κοινοτική οργανώση στις Ηνωμένες Πολιτείες. Τους διακατέχουν χαρακτηριστικά όπως η δημιουργική χρήση της αντιπαραθετικής άμεσης δράσης (γη πρώτα! , Η άμεση δράση για να σταματηθεί ο πόλεμος, ο αλλόκοτος ακτιβισμός), διάλογος, αμφισβήτηση, και έρευνα (ΠΕΡΙΟΧΗ Σικάγο, EL Kilombo Intergalactico, ένα ευρύ φάσμα της χαρτογράφησης και των ερευνητικών δραστηριοτήτων), σχέσεις και ρόλος του κτηρίου εν μέσω των αγώνων (περιβαλλοντική ηθική που οργανώνει τη σύνδεση με τις ασφαλιστηκές δικλείδες που κυριαρχούν στα τροφίμων και τις απόπειρες θέσπισης περιβαλλοντικής δικαιοσύνης, σπουδαστές που διασυνδέουν και κοινωποιούν τους αγώνες διακινούμενων εργαζομένων, εργαζόμενος στη βιομηχανία του sex, ο οποίος οργανώνει τη σύνδεση με την κατάργηση φυλακών και τις αλλόκοτες προσπάθειες). Εκτασιαστίκαμε από τις προσπάθειες αμφισβήτισης και άμεσης επέκτασης της κρίσης (Take Back the Land, αναταραχές στο εκπαίδευτικό σύστημα της Καλιφόρνιας). Κινούμαστε προς την ανασύνθεση της έννοιας της κατηγορίας μέσα από την οργάνωση που έχει ως σημείο αναφοράς τα νέα εργοτάξια και τους τομείς της εργασίας (εργαζόμενοι στην βιομηχανία του sex, διακινούμενοι εργαζόμενοι και εργαζόμενοι που νοικιάζονται με τη ημέρα, εσωτερικοί εργαζόμενοι, αβέβαιοι εργαζόμενοι). Τα περισσότερα από τα πράγματα ανέφερα εδώ περιλαμβάνονται βιβλίο, ή ανοίγουν μια σχετική συζήτηση ως ένα ορισμένο βαθμό έξω στους ανέμους τευχών των από κάτω από: Ριζοσπαστική/Ανατρεπτική Κοινότητα η οποία Οργανώνεται ώστε να Καταστήσει μια Επανάσταση Εφικτή.

Για να απαντήσουμε στο δεύτερο κομμάτι της ερώτησής σας, ενδιαφερόμαστε επίσης για τις πολύ προβληματικές εξελίξεις στην τρέχουσα κρίση της αριστεράς, την εργατική τάξη, και επιδιώκουμε να λειτουργήσουμε γενικά οργανωτικά ατενίζοντας τη σύγχρονη περίοδο. Έτσι όταν ζητάμε από τους ανθρώπους να περιγράψουν πώς η εργασία τους λειτουργεί, με τι μοιάζει, σε τι αντανακλάται, τι αγώνες έχουν κληθεί να στηρίξουν και ποιες δυνατότητες προκύπτουν μέσα από τους τρόπους οργάνωσής τους, αποκαλύπτονται πολλά θέματα (συνήθως αγώνες και πολιτικά προβλήματα) που ως επί τω πλείστον έρχονταν στην επιφάνεια με περισσότερη ομιλία, όπως αυτές που οι διοργανωτές αναπτύσσουν περί δραστηριοτήτων συχνά σε μια ηλιόλουστος-δευτερεύουσα «ομιλία δελτίου τύπου» που υπογραμμίζει μόνο τις επιτυχίες. Ενδιαφερόμαστε για το πώς οι διοργανωτές καταπιάνονται με πολλές ερωτήσεις, όπως η λειτουργία, η απήχηση αλλά και το επιτήδεια καλυμμένο κίνητρο καθεστώτων χρηματοδότησης και σύνθετων μη κερδοσκοπικών βιομηχανιών, αυξανόμενη επαγγελματικοποίηση μέσα στις μορφές οργάνωσης, κοινοί αγώνες (και προβληματικοί) όπως η υπεράσπιση των ανθρώπινων δικαιωμάτων και το alinsky-, μέσα από ποιές μεθόδους μπορεί να οργανώθει η εργατική τάξη για τον εαυτό της πολυεπίπεδα και όχι μόνο μέσα στον εαυτό της (μονοεπίπεδα), πώς να αποφεύγονται παγίδες όπως πχ., στο ακαδημαϊκό πεδίο αναφορικά περιφράξεις γύρω από τα κοινά της γνώσης, πώς (το κεφάλαιο;) συγκεντρώνει την αναπαραγωγική εργασία, πώς να παλεψει για και να προστατεύσει τα κοινά και την κοινή δραστηριότητα, πώς να υπερβούμε τον αστικεντρισμό εκείνα τα αινίγματα που απασχολουν τόσο διευρυμένα κομματία των σύγχρονων εργατικών κινημάτων. Αυτό είναι απλά ένα δείγμα πολλών ανησυχιών που έχουμε και ψάχνουμε.

Το κλειδί για όλο αυτό είναι μια σκόπιμη εστίαση (που στηρίζει όλο το φάσμα της στρατευμένης έρευνας και πολιτικής σκέψης) σε αυτό που συμβαίνει την άμεση χρονική στιγμή παρά αυτό που αισθανόμαστε ότι πρέπει να συμβεί. Προτιμούμε να εξετάζουμε κατ' αρχήν πρώτα το πώς φτάσαμε εδώ που φτάσαμε, παρά να αναλονώμαστε σε ορισμούς ιδιαίτερων απαντήσεων ή αδιαφορία σχετικά με το περιεχόμενο της δραστηριότητας, κάτι που θεωρούμε και πολύ προβληματικό (όπως η επένδυση στη πολιτική κομμάτων), δοκιμάζουμε και ενσωματώνουμε την ειλικρίνεια και ταπεινότητα που αισθανόμαστε ότι είναι απαραίτητη για την επιστροφή σε ριζοσπαστικές/ανατρεπτικές κοινοτικές μορφές οργάνωσης.





2. Σκιαγραφείτε μια ένταση μεταξύ της προδιαμορφωμένης πολιτικής, αφ' ενός, και των ανθρώπων που αλλάζουν μέσα από τους αγώνες, αφ' ετέρου. Φαίνεται να βρίσκετε χρήσιμη τη συζήτηση στο πεδίο της εργασίας, τον τρόπο που χρησιμουποιούν οι εργαζόμενοι και τη στάση κρατάνε απέναντι σε αυτή τη συνθήκη ευρύτερες μάζες άνθρωπων. Με αυτό τον τρόπο, ωστόσο, έρχεστε σε θέση να διαφωνήσετε με όσους υποστηρίζουν ότι η μισθωτή εργασία είναι σημαντική όποια κι αν είναι. Συνιστά αυτό ένα δίκαιο τρόπο απεικόνισης της θέσης σας σε σχέση με εκείνους που θεωρούν ότι η προδιαμορφωμένη πολιτική είναι απαραίτητη αφού προσφέρει μια εκτίμηση γύρω από τα εκάστοτε κοινωνικά κοινήματα; Επίσης, εάν είναι, τι θα απαντούσατε σε όσους υποστήριζουν ότι η προεικόνιση μιας ιδανικής κοινωνίας είναι όμοια ή τουλάχιστον αδιαχώριστη από τη κοινωνική αλλαγή; Επίσης, εαν όντως είναι έτσι, πώς θα αντιμετωπίζετε όσους θα επιχειρηματολογούσαν ότι η προδιαμόρφωση μιας ιδεαλιστικής κοινωνίας ταυτίζεται ή τουλάχιστον είναι αλληλένδετη με την κοινωνική αλυσίδα;


Ναι, αυτό συνιστά μια απάντηση στο ερώτημα: «από που ερχόμαστε;» - «ερχόμαστε από μια προδιαμορφωμένη πολιτική, και έχετε δίκιο, οδηγεί συχνά στις διαφωνίες με εκείνους που θεωρούν τα προδιαμορφωμένα πολιτικά προγράμματα ως κομμάτι των κινημάτων και μια επανάσταση πιθανή, το οποίο, όπως λέτε, οδηγεί σε διαχωρισμό στρατοπέδων, εγκλωβίζει τις ερωτήσεις και κάνει το πιο «σωστό» είδος αναρχισμού/προδιαγεγραμμένης». Αλλά σκεφτόμαστε ότι αυτή η διάκριση είναι σημαντική, επειδή θέλουμε να ανοίξουμε μια συζήτηση που αναγνωρίζει ότι οι άνθρωποι αλλάζουν μέσα από τους αγώνες, και ότι τέτοιες αλλαγές είναι κρίσιμες και κομβικές για το πώς προχωράμε και πλησιάζουμε τη ριζοσπαστική/ανατρεπτική κοινοτική οργάνωση. Πώς υιοθετούμε σε επίπεδο νοοτροπίας την ειλικρίνεια και το διάλογο, ο οποίος εξελίσσεται προς αντίθετη κατεύθυνση, από πρόταση λύσεων - νησίδων εν μέσω προβλημάτων-παλλοιρίας. Τέτοιες λύσεις προτείνουν τα πολιτικά προγραμματα της εξουσίας, της έκτασης οργάνωσης (και ρητά την κάθαρση από αναρχικά και ενεργά στοιχεία). Αισθανόμαστε ότι είναι επικίνδυνη μια υπόθεση, η οποία θα στηρίζεται στη βάση: ότι το ποσοτικό σύνολο αυτών των προγραμμάτων μπορεί να ανλήσει οπαδούς της οικονομικό/πολιτικής τάξης. Χρειαζόμαστε την διευρυμένη οργάνωση ώστε να φέρουμε αυτά τα πιθανά πολιτικά προγράμματα σε μια ουσιαστικότερη σφαίρα.  Επιπλέον, ανησυχούμε για το ότι η προδιαγεγραμμένη/προδιαμορφωμένη πολιτική ως διαδικασία συνιστά μια απέραντα υπεραπλοποίηση και εκλαϊκευση (το φάντασμα) αυτού που είναι και θα έπρεπει να είναι μια πάρα πολύ σύνθετη και ανοικτή διαδικασία επαναστατικής αλλαγής.  Ένα πρόσωπο με τους δεκαπέντε φίλους του και το πρόγραμμά τους, φορτισμένο ιδεολογικά και με φανατικούς οπαδούς, δεν αντιπροσωπεύουν την κοινωνική αλλαγή, ούτε θα επιφέρουν την επανάσταση. Είτε αφορά την αλλαγή, είτε τα αποτελέσματα, αυτή η επανάσταση πραγματώνεται μέσα από την ολότητα των αγώνων και μέσα από καθημερινές προσωπικές αντιστάσεις.

3. Διευρύνοντας την ερώτηση, πιστεύετε ότι οι αστάθειες της κεφαλαιοκρατίας ευθυνονται για το ξέσπασμα κοινωνικών κινήματων, είτε σύγχρονα είτε ιστορικά, ή ότι η κεφαλαιοκρατία φέρει προβλήματα έμφυτα στη λογική και τη δομή της, τα οποία οδηγούν επίσης στην κρίση, την κατάρρευση ή την καταστροφή; Εάν τα κοινωνικά κινήματα δεν είναι ο μόνος συντελεστής στην κεφαλαιοκρατική κρίση, πώς ένας εξωγενής παράγοντας ταξινομεί τη σύνδεση μεταξύ κοινωνικών κινημάτων και κρίσης, αφ' ενός, και την αποτυχία των αξιών και της κρίσης αγοράς, αφ' ετέρου;

Αυτό είναι μια ευρεία ερώτηση, και φυσικά υπάρχουν πολλοί άνθρωποι και οργανώσεις που συμβάλλουν σε αυτόν τον διάλογο. Μέσα από τη συμμετοχή μας επιδιώκουμε να συμβάλλουμε στις ιδέες σε μια ομιλία η οποία δεν είναι αυτονόητα ορατή ή συχνά υπαρκτή, δηλαδή, 1) πρέπει να αποτελούμε/δημιουργήσουμε μια αντιπροσωπεία ανθρώπων πάντα προκειμένου να εξετάζουμε την ιστορία και τις εξελίξεις της κεφαλαιοκρατίας – αν δεν συμπεριφερθούμε με τέτοιους όρους υποβιβάζουμε σημαντικές αλλαγές που στιγμάτισαν την εργατική τάξη, δεδομένου ότι η σύνθεσή της έχει αλλάξει παγδαία μέσα από αγώνες και αντίστασεις με τους απίστευτα σημαντικούς τρόπους 2) τέτοιες αλλαγές στην τεχνική σύνθεση του κεφαλαίου και το προστατευτικό/κοινωνικό του κράτος συμβαίνουν ως απάντηση στους αγώνες της εργατικής τάξης, η οποία σκεφτόμαστε ότι συνιστά ένα σημαντικό συντελεστή αντάξιος ακόμη και περαιτέρω έρευνας (δηλαδή παραδείγματος χάριν, με ποιον ακριβώς τρόπο και μέσα ενεπλάκησαν τα υποκείμενα σε στρατηγικές χρήσεις της πίστωσης και του χρέους; πώς αυτή η συνθήκ μορφοποίησε αγώνες- αν και περιορισμένης έκτασης- οδήγησαν σε ένα δυνατό χτύπημα ενάντια στο κεφάλαιο το 2008;) και 3) όσο εκτενέστερα και εις βάθος αντιληφθούμε και κατανοήσουμε πώς διαδραματίζονται οι αγώνες και οργανώνουν λειτουργίες, τόσο συντονιζόμαστε, βγαίνουμε στους δρόμους και επιτυγχάνουμε την επιβράδυνση ή τον εξορκισμό της επέκτασης της κρίσης. Δεν υπονοούμε ότι αυτή η προσέγγιση αποτελεί μια καθολική εξήγηση για όλο το εύρος των ασταθειών της κεφαλαιοκρατίας, απλά υπενθυμίζουμε ότι δεν μπορούμε να μιλήσουμε για την κεφαλαιοκρατία σαν μπορεί να αναλυθεί έξω στα κεφάλια μας, πρέπει να θέσουμε αυτές τις συνομιλίες επί τάπητος και να δούμε τι συμβαίνει πραγματικά, και μέσα στην επιχείρηση και «στην επιχείρηση των ανθρώπων,» στις λέξεις του Peter Linebaugh.

4. Δώσατε μερικά (πολύ εύστοχα) παραδείγματα δραστηριοτήτων στις οποίες δεν θα έπρεπε να έχουν εμπλακεί αναρχικοί, και παρείχατε επίσης μια γενική αξία μιας επιστροφής στη ριζοσπαστική/ανατρεπτική κοινοτική οργάνωση ως προσδιορισμούς, ενισχύσεις και ρίξεις: τρεις τρόποι με τους οποίους οι αναρχικοί (μεταξύ πολλών άλλων) μπορούν να συμβάλουν σε ευρύτερους κοινωνικούς αγώνες. Δεν θα μπορούσα να βοηθήσω αλλά διαπιστώνω ότι σιωπηρά αυτήν την δεύτερη γενική αξία στην πρώτη, στην οποία εξετάζετε πώς οι άνθρωποι και οι κινήματα (αλληλο)στηρίζονται. Υπάρχει ένας μοναδικός ρόλος, τον οποίο οι αναρχικοί (μέσα στο υπόλοιπο πλήθος) να προσφέρουν στο πεδίο των κοινωνικών κινημάτων σε επίπεδο αυτόαναπαραγωγής/αυτοργάνωσης στα/μέσα από τα κοινωνικά κινήματα; Είναι αυτός ένας τρόπος μέσω του οποίου οι αναρχικοί μπορούν να εναρμονιστούν με ευρύτερους κοινωνικούς αγώνες; Πώς θα φαινόταν κάτι τέτοιο; Έχετε κατά νού οποίοδήποτε παραδείγματα;

Ναι, διαβλέπουμε και μια επιστροφή στη ριζοσπαστική/ανατρεπτική κοινότητα, η οποία οργανώνει και δημιουργεί κινήματα αυτοαναπαραγωγής/αυτοργάνωσης, ως δύο αλληλένδετες δραστηριότητες. Οι αναρχικοί μπορούν βεβαίως να συμβάλουν σε αυτές τις δραστηριότητες, όμως δεν σκεφτόμαστε ότι ο ρόλος των αναρχικών είναι διαφορετικός από οποιαδήποτε άλλη ομάδα ανθρώπων ή άτομου. Ωστόσο, αναγνωρίζουμε ότι πολλοί διοργανωτές αναρχικών έχουν κάνει σημαντικές καινοτομίες και ριζοσπαστικοποιήσεις στο κοινοτικό πεδίο, οργανώνοντας και θέματα της αναπαραγωγής, δίνοντας εμφάση στην άμεση δράση, μια έκρηξη σε projects και zines διερευνώντας ζητήματα πνευματικής υγείας, υπευθυνότητας, ουδετεροποίησης, τραύματος, απώλειας, χρόνιας ασθένειας και των συνεπών υποστήριξης και δραστηριότητας γύρω από τους πολικούς κρατούμενους. Όλα αυτά είναι χρήσιμες δομές για την κυκλοφορία/διάδοση των αγώνων. Έχουν οδηγήσει σε συναρπαστικές προσπάπειες, όπως οι σπουδαστές που εργάζονται στην αλληλεγγύη με το Coalition of Immokalee Workers {Γ}, ριζοσπαστικά μέσα μαζικής αντιπληροφόρησης, τα οποία ενισχύουν ένα ευρύ φάσμα αγώνων, αναρχικοί που λειτουργούν με τις αγροτικές κοινότητες στη Ιντιάνα με στόχο να εμποδίσουν την οικοδόμηση της λωρίδας ταχείας κυκλοφορίας (NAFTA Superhighway), καθώς και πλήθος άλλων παραδειγμάτων. Αλλά θέλουμε να υπογραμμίσουμε ότι επικοινωνώντας με άλλους αγώνες και συμμετέχοντας στην ουσιαστική κοινοτική οργάνωση δεν συμβαίνει αυτονόητα σε οποιούςδήποτε κύκλους κοντινούς των αναρχικών, και ενώ οι αναρχικοί έχουν μια θέση στους αγώνες, οι αγώνες δεν αφορούν μόνο αυτούς. Πρέπει να κινηθούμε με τέτοιουςς όρους καθώς συμπορευόμαστε με άλλους.

Μιλώντας κατ' αυτό τον τρόπο, οι αναρχικοί είναι συχνά φορείς μιας δύναμης, η οποία εκφράζεται ως προθυμία να εργαστούν έξω από τους γραφειοκρατικούς μηχανισμούς και αμφησβητώντας τα διορισμένα όργανα για τη διαχείρηση των κοινών (οποιοιδήποτε κι αν είναι η μορφή τους, και φαίνονται συχνά καλοκάγαθοι ή προοδευτικοί) και να δημιουργούν ένταση μεταξύ των μορφών εξουσίας (που ακόμη και με τους φαινομενικά προοδευτικούς τρόπους συχνά έχουν περιορίσει ή καμία νομιμότητα) και αγλωνες για δικαιοσύνη, ή ευρεύτερα, καθολική απελευθέρωση. Αλλά είναι επίσης σημαντικό να αναφερθεί ότι οι αναρχικοί δεν είναι οι μόνοι άνθρωποι που συμμετέχουν με τέτοιους όρους -- σκεφτόμαστε ότι συνιστούν μια δύναμη (οι αναρχικοί) συχνά στα τεκτενόμενα που έχει πολύ ουσιαστικά οφέλη μερικές φορές, παρόλα αυτά, όπως αναφέρεται ανωτέρω, μπορεί επίσης να παραπλανηθεί σοβαρά.



 

 

 

Σημείωση του μεταφραστή:

*στο πρωτότυπο δίνεται ως harm=βλάβη, κακό, ζημιά

** στο πρωτότυπο: “what would it mean to heal?”

 

 

 

ενότητες

τελευταίες μεταφράσεις

προς μετάφραση

Τα κείμενα με το προς μετάφραση είναι σε διαδικασία μετάφρασης