Κάλεσμα

Προβολή κειμένου

Οι φεμινίστριες χρειάζονται τις εργάτριες του σεξ όσο και τo κίνημα των εργατριών του σεξ χρειάζεται το φεμινισμό

Λοιπόν σε ένα φόρουμ σαν κι αυτό, είναι μάλλον δήλωση του αυτονόητου να πούμε ότι πολλές φεμινίστριες είναι εργάτριες του σεξ και οι εργάτριες του σεξ είναι συχνά φεμινίστριες. Παρόλα αυτά, νομίζω πως θα συμφωνούσαμε επίσης πως έξω από αυτό το δωμάτιο, οι φεμινίστριες και οι εργάτριες του σεξ γενικά αντιμετωπίζονται σαν αντιθετικές ομάδες, ακόμα κι από τις ίδιες τις φεμινίστριες και τις εργάτριες του σεξ.

Μιλάω σήμερα εδώ σαν ακτιβίστρια της Feminist Fightback (Φεμινιστική Αντεπίθεση) η οποία έχει επιχειρήσει να δημιουργήσει δεσμούς ανάμεσα στο φεμινιστικό κίνημα και το κίνημα των εργατριών του σεξ. Θέλω να επιχειρηματολογήσω πάνω στο ότι οι φεμινίστριες χρειάζονται τις εργάτριες του σεξ ακριβώς όσο και το κίνημα των εργατριών του σεξ χρειάζεται το φεμινισμό. Με άλλα λόγια, θέλω να σκεφτώ γύρω από το πως μια φεμινιστική οπτική στην εργασία του σεξ μπορεί να βοηθήσει να αναπτυχθούν και να ενδυναμωθούν πολιτικά και τα δυο κινήματα.

Η Feminist Fightback είναι ένα δίκτυο σοσιαλιστριών και αντικαπιταλιστριών φεμινιστριών, το οποίο προέκυψε από δυο μεγάλα συνέδρια που κάναμε το 2006 και το 2007. Από τότε συναντιόμαστε τακτικά στο Λονδίνο και πρόσφατα ξεκινήσαμε κι άλλη μια ομάδα στο Μάντσεστερ. Ασχοληθήκαμε με μια ευρεία κλίμακα δραστηριοτήτων, με θέματα που ποικίλουν από την αναπαραγωγική ελευθερία, ως την στήριξη της απεργίας των καθαριστριών του μετρό, ως την αντίθεση σε στρατόπεδα κράτησης αιτούντων ασύλου, πήγαμε ως και σε σχολεία για να μιλήσουμε για το φεμινισμό. Αλλά συχνότερα χαρακτηριζόμαστε ενός του φεμινιστικού κινήματος ως «οι άνθρωποι που στηρίζουν την πορνεία».

Αυτό συμβαίνει γιατί στηρίζουμε την αποεγκληματοποίηση της βιομηχανίας τους σεξ και το δικαίωμα των εργατριών του σεξ στο συνδικαλισμό. Και έχουμε κάνει πολλή δουλειά σε συμμαχία με οργανώσεις εργατριών του σεξ. Μερικά μέλη της FIghtback, για παράδειγμα, συμμετείχαν στο x:talk, ένα εγχείρημα εργατριών του σεξ που παρέχει δωρεάν μαθήματα αγγλικών για μετανάστριες στη βιομηχανία του σεξ. Η Feminist Fightback, οργάνωσε επίσης και μια δράση κόκκινης ομπρέλας σε διάφορες φεμινιστικές πορείες, απαιτώντας ασφαλείς δρόμους για τις εργάτριες του σεξ. Στήσαμε ένα εργαστήρι όπου διερευνήσαμε τους μύθους, τα ήθη και τις μεταναστευτικές πολιτικές που κρύβονται πίσω από τη συζήτηση για το “trafficking”, και μόλις χτες στηρίξαμε τη δημόσια παρέμβαση εργατριών του σεξ, όπου μερικές από εμάς μπλόκαραν το δρόμο για να ανοιχτεί ένα πανώ που έγραφε « οι εργάτριες του σεξ σταματάνε την κυκλοφορία» [σ.τ.μ. λογοπαίγνιο με τις λέξεις traffic που θα πει κυκλοφορία, και trafficking], σε διαμαρτυρία ενάντια στο Νόμο Επιτήρησης και Εγκλήματος [σ.τ.μ. δες σχετικά εδώ > http://www.xtalkproject.net/?p=156] που βρίσκεται στη βρετανική βουλή.

 

Τέτοιου είδους δράσεις σήμαιναν ότι κάποιες άλλες φεμινίστριες έχουν αρνηθεί να δουλέψουν μαζί μας. Δυστυχώς ο χώρος του συνεδρίου Κοινωνικό Φύλο (Gender)/Φυλή/ Τάξη ακυρώθηκε την τελευταία στιγμή, γιατί μια οργάνωση ενάντια στην ενδοοικογενειακή βία η οποία αρχικά είχε κλείσει το χώρο για μας αποφάσισε πως δεν μπορούσε να στηρίξει μια εκδήλωση που «παρουσιάζει με γοητεία την πορνεία» (στην πραγματικότητα υπήρχε μόνο ένα εργαστήρι σε ολόκληρο το συνέδριο που έπιανε το ζήτημα της εργασίας του σεξ).

Αυτή η εμπειρία μας αποκάλυψε την έκταση στην οποία το ζήτημα της εργασίας του σεξ έχει γίνει ΤΟ διαχωριστικό ζήτημα μέσα στο φεμινιστικό κίνημα την παρούσα στιγμή. Παρά όλα τα υπόλοιπα ζητήματα πάνω στα οποία μπορεί να συμφωνούμε, πολλές φεμινίστριες, που στηρίζουν την κατάργηση της βιομηχανίας του σεξ αισθάνονται πως αν πάρεις μια διαφορετική θέση πάνω στο ζήτημα τότε δεν είναι δυνατόν να δουλέψουμε καθόλου από κοινού. Ενώ αυτό είναι εξαιρετικά απογοητευτικό και αντι-παραγωγικό, μας λέει επίσης κάτι σχετικά με τις ευρύτερες προβληματικές πολιτικές γραμμές στο φεμινισμό στη Βρετανία σήμερα.

Οι φεμινίστριες που στηρίζουν την κατάργηση της βιομηχανίας του σεξ (σ.τ.μ. abolitionists) , αυτές που υποστηρίζουν την εγκληματοποίηση της βιομηχανίας του σεξ, που συνηθίζουν να παρουσιάζουν όλες τις εργάτριες του σεξ σαν θύματα, και που αρνούνται να ακούσουν τις οργανώσεις των εργατριών του σεξ – αυτές οι φεμινίστριες μου φαίνεται πως προωθούν ένα πολύ διακριτό είδος φεμινισμού που θέτει την πίστη που πρώτα και κύρια στο κράτος. Αυτές που κάνουν εκστρατείες για το κλείσιμο των κλαμπ με lap dance (σ.τ.μ. ένα είδος χορού όπου η χορεύτρια ή εργάτρια του σεξ χορεύει πάνω στην ποδιά του καθισμένου πελάτη), που στηρίζουν το Σουηδικό μοντέλο, και που υπερμάχονται του Νόμου για την Επιτήρηση και το Έγκλημα της υπουργού εσωτερικών Jacqui Smith, φαίνεται να πιστεύουν πως ο μόνος τρόπος για να βελτιωθούν οι ζωές των γυναικών είναι να κοιτάξουμε πως το κράτος θα επιβάλει αλλαγές από τα πάνω. Δεν εμπιστεύονται τις γυναίκες να αλλάξουν τις ίδιες τους τις ζωές διαμέσου της συλλογικής δράσης, και δεν φαίνεται να πιστεύουν πως ίσως οι άνθρωποι που ξέρουν τι είναι καλύτερο για τις εργάτριες του σεξ είναι οι ίδιες οι εργάτριες του σεξ.

Εν αντιθέσει, η στήριξη της Feminist Fightback στο να οργανωθούν οι εργάτριες του σεξ, μας φαίνεται το μόνο λογικό αποτέλεσμα του φεμινιστικού κινήματος που εμείς θέλουμε να χτίσουμε. Σε απάντηση στο ειλικρινές ενδιαφέρον πολλών φεμινιστριών για τις συνθήκες στη βιομηχανία του σεξ, λέμε ότι ο καλύτερος τρόπος να πολεμήσεις μια τέτοιου είδους εκμετάλλευση είναι η στήριξη των εργατριών εντός του στο να οργανωθούν για να αλλάξουν τη δουλειά και τις ζωές τους. Αισθανόμαστε επίσης πως αυτή η προσέγγιση είναι η μόνο που συνάδει με την ευρύτερη πολιτική μας στράτευση με την αυτοοργάνωση των εργατριών, με την από τα κάτω προώθηση της αλλαγής και με μια απόρριψη των ηθικιστικών, διδακτικών και αυταρχικών νοοτροπιών στο σεξ. Για εμάς, λοιπόν, αυτή ήταν η μοναδική δυνατή «φεμινιστική» προσέγγιση στο ζήτημα της εργασία του σεξ.

Αυτοί είναι λοιπόν μερικοί από τους λόγους για τους οποίους οι φεμινίστριες πρέπει να στηρίζουν τις εργάτριες του σεξ, αλλά γιατί πιστεύω ότι ο κίνημα των εργατριών του σεξ χρειάζεται το φεμινισμό; Λοιπόν, ενώ αναγνωρίζουμε ότι οι εργάτριες του σεξ είναι όλων των κοινωνικών φύλων –γυναίκες, άντρες και τρανς- πρέπει να αναγνωρίσουμε επίσης ότι η συντριπτική πλειοψηφία των εργατριών του σεξ είναι γυναίκες. Και επίσης ότι δεν μπορούμε να κατανοήσουμε γιατί η βιομηχανία του σεξ λειτουργεί με αυτό τον τρόπο αν δεν δούμε τις δυναμικές των έμφυλων δυνάμεων που λειτουργούν εντός του.

Δεν το εννοώ αυτό με κάποιον αφηρημένο τρόπο – ότι πρέπει να έχουμε μια τέλεια ανάλυση της εργασίας του σεξ ή κάτι τέτοιο. Το λέω με την έννοια του ότι χρειαζόμαστε το φεμινισμό ώστε να αγωνιστούμε για να νικήσουμε. Για παράδειγμα, ένας από τους λόγους που ιστορικά οι εργάτριες του σεξ έχουν στιγματιστεί έχει να κάνει πολύ με την επιθυμία για ρύθμισης της γυναικείας σεξουαλικής δραστηριότητας – οι πόρνες ήταν γυναίκες που δεν συμπεριφέρονταν όπως έπρεπε- και η θέληση για έλεγχο πάνω στα γυναικεία σώματα συνεχίζει να διαμορφώνει μεγάλο μέρος των καταπιεστικών νομοθεσιών ενάντια στις εργάτριες του σεξ σε όλο τον κόσμο. Πρέπει επίσης να σταματήσουμε ανθρώπους όπως η Jacqui Smith που ιδιοποιείται το «φεμινισμό» για τις δικές της αηδιαστικές αντι-γυναικείες, αντι-μεταναστευτικές πολιτικές, ώστε να μπορούμε να της απαντάμε όταν λέει ότι οποιοσδήποτε θέλει να σταματήσει η βία ενάντια στις γυναίκες πρέπει να στηρίζει την κατάργηση της βιομηχανίας του σεξ.

Και στην Feminist Fightback, δεν είμαστε μόνο φεμινίστριες αλλά αντικαπιταλίστριες φεμινίστριες. Και ένα από τα πιο ολισθηρά επιχειρήματα που τίθεται από κάποιες φεμινίστριες που στηρίζουν την κατάργηση αυτή τη στιγμή, είναι αυτό σχετικά με την καπιταλιστική φύση της παγκόσμιας βιομηχανίας του σεξ – σχετικά με τα τεράστια κέρδη που βγάζουν οι όμοιοι του Peter Stringfellow (σ.τ.μ. βρετανός ιδιοκτήτης νυχτερινών μαγαζιών) από τη δουλειά άλλων. Αυτό θέτει βέβαια σε αμφισβήτηση και το ζήτημα της επιλογής. Φυσικά είναι ζωτικής σημασίας να αμφισβητηθεί η ιδέα ότι όλες οι εργάτριες του σεξ εξαναγκάζονται στην πορνεία ενάντια στη θέλησή τους, και να δείξουμε ότι πολλοί άνθρωποι επιλέγουν να δουλέψουν στη βιομηχανία του σεξ για μια πληθώρα λόγων. Παρόλα αυτά δεν πιστεύω πως η φιλελεύθερη ιδέα της επιλογής είναι κατάλληλη για να εξηγήσεις ή να αντιτεθείς στις συνθήκες που υπάρχουν μέσα στη βιομηχανία του σεξ. Δεν είναι αρκετό να πούμε πως θα έπρεπε όλες να είμαστε ελεύθερες να κάνουμε ό,τι θέλουμε με τα σώματά μας και αυτό είναι. Κανείς δεν είναι ελεύθερος, στην κοινωνία μας, την ώρα που πρέπει δουλέψουμε για να μείνουμε ζωντανές, και όταν πρέπει να συνδιαλλασσόμαστε με ισχυρές δυνάμεις που περιορίζουν και ελέγχουν το πώς εκφράζουμε τη σεξουαλικότητά μας. Ενώ το να απαιτήσουμε το δικαίωμα στη δουλειά πρέπει να είναι το σημείο εκκίνησης για το κίνημα των εργατριών του σεξ, πρέπει να είμαστε ικανές να το ξεπεράσουμε και να δούμε όλες τις άλλες μορφές εκμετάλλευσης που συνεχίζουν να λαμβάνουν χώρα (μετανάστευση κ.λ.π.).

Έτσι ίσως αυτό είναι κάτι που όλες μπορούμε να συζητήσουμε για λίγο, αλλά θέλω να τελειώσω καλώντας όχι μόνο για ένα κίνημα φεμινιστριών εργατριών του σεξ, αλλά επίσης για ένα κίνημα εργατριών του σεξ που αμφισβητεί τόσο τα αφεντικά όσο και αυτές που υποστηρίζουν την κατάργηση της βιομηχανίας του σεξ. Πρέπει να είμαστε σε θέση να μιλάμε για το πώς εργάτριες του σεξ που οργανώνονται μπορούν να βρουν τρόπους να σταματήσουν την εκμετάλλευση όχι μόνο στη βιομηχανία του σεξ, ή στο χώρο εργασίας, αλλά να τη σταματήσουν τελεία.

ενότητες

τελευταίες μεταφράσεις

προς μετάφραση

Τα κείμενα με το προς μετάφραση είναι σε διαδικασία μετάφρασης