Κάλεσμα

Μπροστά στην Καταιγίδα: Μια Κρίση Καθοδόν

Περίληψη

Με το 'Μπροστά στην Καταιγίδα' οι Νεζίκ-Ντωβέ επιχειρούν μια κριτική εξέταση των διαδικασιών που μπορούν να συμβάλλουν --και εντέλει όπως είδαμε πράγματι συνέβαλαν-- στο ξέσπασμα μιας κρίσης του καπιταλιστικού συστήματος στη σημερινή συγκυρία, διερευνόντας παράλληλα τις δυνατότητες που ανοίγονται για την κομμουνιστική προοπτική μέσα από αυτή.

διαβάστε όλο το κείμενο εκτύπωση κειμένου

Κογκνιταριάτο και Υποκειμενοποίηση

Περίληψη

Τα πρόσφατα χρόνια γίναμε μάρτυρες ενός νέου τεχνο-κοινωνικού πλαισίου σύγχρονης υποκειμενοποίησης. Και θα ήθελα να αναζητήσω αν μία διαδικασία αυτόνομου, συλλογικού αυτοπροσδιορισμού είναι δυνατή στην παρούσα εποχή. Η έννοια της “γενικής διάνοιας” που συνδέεται με την ιταλική μετα-εργατιστική σκέψη στα 1990 (Paolo Virno, Maurizio Lazzarato, Christian Marazzi) δίνει έμφαση στην διάδραση ανάμεσα στην εργασία και τη γλώσσα: η κοινωνική εργασία είναι ο ατελείωτος ανασυνδυασμός μυριάδων θραυσμάτων παράγοντας, επεξεργάζοντας, διανέμοντας, και αποκωδικοποιώντας σημεία και πληροφοριακές μονάδες κάθε είδους. Κάθε σημειωτικό τμήμα που παράγεται από έναν πληροφοριακό εργάτη πρέπει να ανταποκρίνεται και να ταιριάζει σε αναρίθμητα άλλα σημειωτικά τμήματα προκειμένου να μοροφοποιήσει το συνδυαστικό πλαίσιο του πληροφοριακού- εμπορεύματος, του σημειο-κεφαλαίου

διαβάστε όλο το κείμενο εκτύπωση κειμένου

Στοχασμοί πάνω στον Tronti

Περίληψη

Μια αποτίμηση του εργατισμού όπως πρωτοεμφανίστηκε, μια κριτική απέναντι σε ορισμένες του εκδοχές και ορισμένες πρότασεις για επικαιροποίηση του με αφορμή μια εισήγηση του Mario Tronti

διαβάστε όλο το κείμενο εκτύπωση κειμένου

Saul Newman – Μετα-αναρχισμός και χώρος: επαναστατικές φαντασιώσεις και αυτόνομες ζώνες

Περίληψη

Στην ανακοίνωση αυτή, καλώ για μια επανεξέταση του αναρχισμού και των εναλλακτικών τρόπων εννοιολόγησης των χώρων της ριζοσπαστικής πολιτικής. Εφαρμόζω μία λακανική ανάλυση του κοινωνικού φαντασιακού για να διερευνήσω τις ουτοπικές φαντασιώσεις και επιθυμίες που στηρίζουν τους κοινωνικούς χώρους, λόγους και πρακτικές - συμπεριλαμβάνοντας το σχεδιασμό, και την επαναστατική πολιτική. Θα προχωρήσω στην ανάπτυξη - μέσω του Καστοριάδη και άλλων - μίας ευδιάκριτης μετα- αναρχικής αντίληψης του πολιτικού χώρου που βασίζεται στο πρόταγμα της αυτονομίας και της επανατοποθέτησης του πολιτικού χώρου έξω από το κράτος. Αυτό θα έχει άμεσες συνέπειες για μία εναλλακτική αντίληψη του σχεδιασμού της πρακτικής και της θεωρίας.

διαβάστε όλο το κείμενο εκτύπωση κειμένου

Ένα πράγμα με υπερβατικές ιδιότητες: το χρήμα ως κοινωνική σχέση στον καπιταλισμό

Περίληψη

Το χρήμα ως κοινωνική σχέση στον καπιταλισμό. Μια εισαγωγή στη μαρξιστική έννοια του χρήματος. (πρωτοδημοσιεύτηκε στη Γερμανία το Γενάρη/Φλεβάρη του 2002). Τι είναι το χρήμα; Αυτή η ερώτηση δύσκολα συναντάται στο καθημερινό εμπόριο. Εκείνο που ενδιαφέρει είναι να υπάρχει αρκετό. Οι αστικές οικονομικές θεωρίες μειώνουν το χρήμα στην οικονομική του λειτουργία. Αλλά η πανταχού παρουσία του χρήματος είναι κρίσιμη και προϋποθέτει κάποιες συνθήκες. Έτσι η κριτική των οικονομικών αγορών είναι ελλιπής όταν αποσιωπά ορισμένες θεμελιώδεις κοινωνικές σχέσεις που αντικειμενοποιούνται στο χρήμα.

διαβάστε όλο το κείμενο εκτύπωση κειμένου

Η Εργασία του Διόνυσου

Περίληψη

Στόχος του βιβλίου αυτού είναι να προτείνει μια πρακτική της χαράς -- της χαράς υπό την έννοια της αύξουσας δύναμης ενός εκτατού κοινωνικού υποκειμένου. H ζωντανή εργασία του υποκειμένου αυτού είναι η χαρά του, η κατάφαση της δικής του δύναμης. «Η εργασία είναι η ζωντανή, μορφοπλαστική φωτιά», έγραψε ο Μαρξ, «είναι η παροδικότητα των πραγμάτων, η προσωρινότητά τους ως διαμόρφωσή τους από τον ζωντανό χρόνο» [1] . Η κατάφαση της εργασίας υπ' αυτή την έννοια είναι η κατάφαση της ίδιας της ζωής.

διαβάστε όλο το κείμενο εκτύπωση κειμένου

Η αστiκή αντεπανάσταση

Περίληψη

Πρόλογος των μεταφραστών Το κείμενο που ακολουθεί αποτελεί την εισαγωγή στην συλλογή κειμένων του Jean-Pierre Garnier που έχει τίτλο Une violence éminemment contemporaine. Essais sur la ville, la petite bourgeoisie intellectuelle et l’effacement des classes populaires(Μία κατεξοχήν σύγχρονη μορφή βίας. Δοκίμια πάνω στην πόλη, τους μικροαστούς διανοούμενους και την εξαφάνιση των λαϊκών τάξεων, Εκδόσεις Agone, Μασσαλία, 2010). Είναι αλήθεια ότι το κείμενο αναφέρεται σε, περιγράφει και αναλύει την κοινωνία μιας μητρόπολης σε συνθήκες προχωρημένου (μεταβιομηχανικού) καπιταλισμού, όπως είναι αυτή της γαλλικής πρωτεύουσας. Συνθήκες οι οποίες απέχουν (προς το παρόν) από αυτές των ελληνικών μεγαλουπόλεων. Λογικό είναι λοιπόν να αναρωτηθεί κανείς ποια η χρησιμότητα της συγκεκριμένης μετάφρασης. Η πρώτη και αυτονόητη απάντηση είναι ότι δίνει μια εικόνα αυτού που πρόκειται να έρθει. Είναι σαφές ότι ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά του καπιταλισμού είναι η ομοιομορφία, συνθήκη εγγενής σε οποιοδήποτε σύστημα έχει ως άξονα ανάπτυξης την λειτουργικότητα και την οικονομία (με την διπλή έννοια της λέξης, και σαν ιδεολογία-σύστημα, και σαν προσδιορισμό, π.χ. οικονομία χώρου, χρόνου κτλ.). Έτσι, κάποια βασικά χαρακτηριστικά των δυτικών μεγαλουπόλεων είναι αναμενόμενο να αναπαραχθούν και στις αντίστοιχες ελληνικές, και κυρίως εκδίωξη των φτωχότερων πληθυσμών προς την περιφέρεια των πόλεων μέσω της διαδικασίας την οποία αναλύει ο συγγραφέας στο κείμενό του, του «gentrification» («εξευγενισμός» ελληνιστί). Άλλωστε η διαδικασία αυτή εντάσσεται στα πλαίσια μιας από τις βασικές διαδικασίες πρωταρχικής συσσώρευσης του κεφαλαίου, αυτής των περιφράξεων. Μέσω του gentrification ο δημόσιος χώρος της πόλης, και σε ένα γενικότερο πλαίσιο ολόκληρη η πόλη, ιδιωτικοποιείται και γίνεται κτήμα του κεφαλαίου και πεδίο εμπορευματικής και οικονομικής εκμετάλλευσης. Οι φτωχότεροι πληθυσμοί στην πλειοψηφία τους εκδιώκονται από αυτόν, και όσοι παραμένουν χάνουν κάθε δυνατότητα παρέμβασης σ’ αυτόν και οικειοποίησής του. Πέραν αυτού όμως, υπάρχουν αναφορές στο κείμενο που αγγίζουν το εδώ και το τώρα της ελληνικής, και πιο συγκεκριμένα της αθηναϊκής, πραγματικότητας. Όσον αφορά στην ελληνική πραγματικότητα, χωρίς να μπορούμε να επεκταθούμε στο συγκεκριμένο ζήτημα στα πλαίσια ενός εισαγωγικού κειμένου, θεωρούμε ότι σαν σύνολο, η ελληνική επικράτεια παρουσιάζει πολλά κοινά χαρακτηριστικά με αυτό που ο J. Gottmann χαρακτήριζε ως megalopolis το 1961 στο ομώνυμο βιβλίο του. Ότι δηλαδή, η υπερσυσσώρευση δραστηριοτήτων σε δύο βασικούς πόλους της ηπειρωτικής Ελλάδος, την Αθήνα και την Θεσσαλονίκη, τείνει να μετατρέψει την υπόλοιπη επικράτεια σε προάστιο των δύο αυτών πόλεων, με χαρακτηριστικά αντίστοιχα των δυτικοευρωπαϊκών μεγαλουπόλεων και των προαστίων τους. Μια πολύ σαφή εικόνα αυτού είχαμε με την εξαγγελία της δυνατότητας περεταίρω επέκτασης της Αθήνας και στέγασης της Αττικής μέχρι και 8 εκατομμυρίων κατοίκων με το ρυθμιστικό σχέδιο που παρουσιάστηκε το 2009. (...) MissInformation

διαβάστε όλο το κείμενο εκτύπωση κειμένου

Καταλήψεις και Αστική Ανανέωση: Η αλληλεπίδραση των κινημάτων των καταλήψεων με τις στρατηγικές αστικής αναδιάρθρωσης στο Βερολίνο.

Περίληψη

Οι καταλήψεις ως στρατηγική στέγασης και ως εργαλείο των κοινωνικών κινημάτων πόλης συνοδεύει την ανάπτυξη των καπιταλιστικών πόλεων σε όλο των κόσμο. Εμείς ισχυριζόμαστε ότι η δυναμική του κινήματος των καταλήψεων συνδέεται άμεσα με τις στρατηγικές αστικής ανανέωσης που προκαλούν αυτά τα κινήματα όταν οι αστικές περιοχές βρίσκονται σε κρίση. Η ανάλυση της ιστορίας του κινήματος των καταλήψεων στο Βερολίνο, το πολιτικό τους περιεχόμενο και οι επιδράσεις τους στις πολεοδομικές – αστικές πολιτικές από τη δεκαετία του 1970, ξεκάθαρα δείχνουν πως οι μαζικές κινητοποιήσεις στις αρχές της δεκαετίας του 1980 και στις αρχές της δεκαετίας του 1990 αναπτύχθηκαν στο πλαίσιο μετάβασης των περιοχών πολεοδομικής – αστικής ανανέωσης. Η κρίση του πολεοδομικού σχεδιασμού της φορντιστικής πόλης στα τέλη της δεκαετίας του 1970 προκάλεσε το κίνημα των «καταλήψεων συντήρησης» (rehab squatting - Instandbesetzung), το οποίο συνέβαλε σημαντικά στη θεσμοποίηση της «ήπιας - προσεκτικής αστικής ανανέωσης»(cautious urban renewal - behutsame Stadterneuerung). Η δεύτερη ρήξη στην αστική – πολεοδομική ανανέωση του Βερολίνου εμφανίσθηκε το 1989 και το 1990, όταν η ανάγκη αποκατάστασης όλων των περιοχών εντός της πόλης αποτέλεσε μια νέα οικονομική ευκαιρία για τους σχεδιαστές αστικής – πολεοδομικής πολιτικής. Ενώ τη δεκαετία του 1980 το κίνημα των καταλήψεων έγινε κεντρική συνθήκη και πολιτικός παράγοντας της μετάβασης στην ήπια αστική ανανέωση, τη δεκαετία του 1990 το μεγάλης έκτασης κίνημα καταλήψεων -κυρίως στα ανατολικά κομμάτια της πόλης- μπορεί να γίνει καλύτερα κατανοητό ως ένα ξένο στοιχείο στην εποχή της νεοφιλελεύθερης αστικής – πολεοδομικής αναδιάρθρωσης.

διαβάστε όλο το κείμενο εκτύπωση κειμένου

Σελίδα 11 από 25

ενότητες

τελευταίες μεταφράσεις

προς μετάφραση

Τα κείμενα με το προς μετάφραση είναι σε διαδικασία μετάφρασης